Bölüm 5

Ne kadar kabul etmesemde büyük ihtimal gerçek olan ailemle bir kafeye gelmiştik. Kafeye gelmeden önce batuyu uğurlamıştım. Şimdi karşımda o kadın ve adam yanımdada o küçük bücür duruyodu. Karşımdaki kadın ilk önce kendimizi tanıtalım dedi. Ben eflin keskin yanımdakide kocam akın keskin yanındakide oğlum efe. Sende eğer kabul edersen benim kızım, alyam olmanı istiyorum . O böyle diyince kendimi çok tuhaf hissettim. Sanki içimde bir şeyler hareket etmişti. Başımı kaldırıp eflin hanıma bakarak sizcede biraz erken değilmi sonuç olarak bu durumdan hala emin değiliz. Üstüne üstlük emin olsak bile benim iyi biri olduğumu nereden biliyorsunuz. Hemen nasıl kabul edebilirsinizki beni. Efe hemen atlayıp alın o bile kabul etti kötü biri olduğunu hala ne uğraşıyoruz şununla dedi. Ona sinirle bakarak benim bir ismim var yalnız dedim. Sanki ona cevap vermemi beklemiyormuş gibi şaşkınlıkla baktı bana. Ne vardıki bu kadar şaşıracak. Eflin hanım tamam efe otur yerine sonra pişman olacağın şeyler yapma. Eflin hanıma dönüp bir dakika anlamadım ne için pişman olucakmış diye sordum. Eflin hanımda bana bakarak ceza almak istemez kredi kartını elinden alırım dedi. Ona bakarak sizin aile anlayışınız bumu biri bişey yaptığında hemen cezalandırmak açıkçası söylemeliyim ki bir insan fikirlerini dile getirdiğinde ona böyle davranmamalısınız. Tamam bunu yanlış bir şekilde yaptı ama her insan hata yapar. Vede şöyle söyliyim bence sizin ailenizi yeteri kadar tanıdım ve kim olduğunuz hiç umruda değil zaten benim bir düzenim var yanınıza boşu boşuna gelipte onuda bozamam dedim . Galiba hayatımda kurduğum en uzun cümleydi. Bir yanda eflin hanımın bozaran yüzüne bir yandan beni dinleyen efenin şaşkın yüzüne bakıp masadan kalktım. Onlara söylediğim son şey ise dna sonucu birşey değiştirmeyecek ise bakmamada gerek olduğunu düşünmüyorum dedim. Yürüyerek eve gidip biraz düşünmek istiyordum. Eve giden yoldaki sahilde oturup biraz dinlenmeye karar verdim.