Dün son bölümü gülerek yazıyordum ama böyle olacağını nerden bilebilirdim ki?
Sabah Melisa uyandığında, telefonunda günaydın bildirimi görür ve hemen sevinip günaydın yazar. Bu gün buluşacaklardı ve Melisa erkenden kalkıp hazırlanmıştı, sonra sevgilisinin "gelemeyeceğim ya kusura bakma" mesajını görür ve onca hazırlanması boşa gider. Kalkıp babasının yanına dükkana giden Melisa "yarın buluşalım o zaman" der ve cevap bekler. Bildirim gelir ve bu sefar de baska bir bahane bulan sevgilisine "çok garipsin, neyin var" der. Yine uzun bir bekleyişin ardından"birşey yok uzatma Melisa" cevabını alır.
Yaklaşık yarım saat sonra o korkunç bildirim gelir "Melisa konuşmamız lazım" bu mesajı okuyan Melisa zaten olacakları çoktan anlamıştır ve hemen "efendimm" der ve sevgilisi hemen ardından "Ben düşündüm de bizden olmayacak gibi, ben ne bilim bişeyler hissedemiyorum, eskisi gibi denedim belki bi anlık soğukluktur dedim direkt sana söylemek istemedim ama öyle değilmiş ne bilim olmuyo, daha fazla uzatmanın ikimiz içinde bi faydası olmayacak, bunları söylemek zor oluyor benim için, belki senin kalbini kırarım diye düşünüyorum ama söylemeliydim yani bi şekilde umarım sende benim düşüncelerime hislerime saygı gösterir anlayışla karşılarsın." Bu mesaj Melisa'nın yüzüne tokat gibi çarpmıştı ve hemen hıçkıra hıçkıra ağlayıp ona son bir kez sarılmak için yalvardı. Çocuk Melisayi umursamadı bile ve ona "uzatma artık istemiyorum" dedi. Melisa hemen eşyalarını toplayıp orayı tamamen terk etti ve durağa doğru yürürken, ilk buluştukları o ağacın altında yere çöküp ağlamaya başladı. İnsanlar ona meraklı gözlerle bakarken yaklaşık yarım saat orada oturup ağladı. Ayağa kalktı ağaca sımsıkı sarıldı ve hoşçakal evim diyip otobüsüne bilndi...
Bizim hikayemizin bu kadar hızlı biteceğini hiç beklemiştim daha dün seni seviyorum derken nasıl şu an bizden olmaz diyorsun aklım almıyor... Son bir bölüm yazıp bırakacağım ama bu bölüm Melisa ve sevgilisi olarak değil ben ve o olarak bitecek...