İki Nokta

İleri bakan gözleri, hafif yan çevirdiği başı, rüzgarda savrulan saçlarıyla doğayı bile kendine hayran bırakmakta ustaydı. Uçurumun kenarında düşledikleriyle baş başaydı sadece. O, hayalleri ve çok da sevdiği yağmuru vardı şimdi. Akan damlalar yüzünü ıslatırken yadırgamıyordu bile. Bir yerlerde onun için canını veren kimselerden bir haber, kendi canına kıymak için ordaydı. Yapacak mısın artık?` Bitmesini benden çok istiyorsun galiba, yapacağım. Sadece son dakikalarımda bana bu ana kadar beklememi sağlayan şeyleri düşünüyordum. Ne buldun peki?` Bilmiyorum, beynimin içi çok dolu ve tam olarak net bir şey yok ama yine de öyle bir şeyin hiç olmadığını söyleyemem. Ne yani, bir zamanlar seni hayatta tutan şeyleri bulmakta beynin zorlanıyor mu?` Beynim kafamdan seni atmaktan da aciz. Benim beynim hastaydı ya, unuttun mu? O ilaçları alman mı kanıtlıyor bunu sana? O ilaçları hastalara uyum sağlamak için aldığını unuttun mu?` Kendimi kandırmaya lüzum yok, normal insanların kafasının içinde yüzlerce ses ve kişilik bulunmuyor. Gördükleri şeyler yüzünden krizler de geçirmiyorlar. Hasta olan benim, onlar değil. Dur bakalım, bana hasta diyemezsin. Kendi adına konuşman gerektiğini kimse öğretmedi mi sana?` Kendim için konuşuyordum aslında. Beynine hasta dedin, ben beyninin içindeyim.` Doğru, sıkıntılı beynin içindeki sıkıntılı ses. Nasıl unutabilirim? Bana karşı gelmektense düşüneceklerini düşün de karar ver artık. Ben üşümeye başladım.` Ölüm daha soğuk olacak, biliyorsun. Ölünce ruhun kalacak sadece, ben beyninin içindeyim. Ölen bedenin ve organların olup ruhun serbest kalacak. Ben burda, beyninin içinde hapsolmuş bir sesim yalnızca. Ölümü hissetmeyeceğim, bunu yaşayan sen olacaksın. İyi düşün, ölüm zannettiğin gibi olmayabilir.` Ne yapmalıyım peki, ölümden başka seçeneğim mi var sanıyorsun? Yok mu?` Bir adım daha yaklaştı sonuna, uçurumun dibindeki hırçın denizi izliyordu şimdi. Atlarsa nasıl bir acı hissedecekti? Yaşadıklarından daha ağır olabilir miydi ölüm? Zannetmiyordu, ölüm onun için kurtuluştu. O, deli düşünceleriyle savaşırken hayatının son dakikalarında kızı için bir şeyler yapabilecek olma umuduyla tek başına yüzlerce insana kafa tutan bir anne vardı. "Konuşmayacak mısın hala? Hayatının son dakikalarını yaşıyorsun." "Konuşmayacağım, beni öldürebilirsiniz lakin kızım sizinle savaşacak. Sizin sonunuzu getirecek olan bizzat benim kızım ve sonunda benimle birlikte tüm ırkının da intikamını almış olacak. Buna inanıyorum çünkü onu ben doğurdum, benim kanım burda akacaksa bilin ki aynı kan kızımın damarlarında da akıyor ve sizin sonunuz o kandır." "Fazla konuştu, bitir işini." Çekilen tetik sesi ve etrafa saçılan kanlar, yere düşen cansız bir beden ve öksüz bir kız. Gidenlerin arkada bıraktıkları, arkada kalanların hayatları. Çok fazla çelişki ve ikilemle oynanan bir oyun, hayat.