Karanlık bir köşede yürürken, yalnızlığım içinde kaybolmuş gibiyim. Rüzgar tenimi okşarken, içimde bir boşluk var; kalbimden yükselen atışlar, bu hissi daha da derinleştiriyor. Gözlerim, çevremdeki dünyaya odaklanamadan dolaşıyor. Bir umut arıyorum, ama sanki her şeyden uzak, bir gölge gibi hissediyorum.
Duygularım, açmamış bir çiçeğin tomurcuğu gibi; derin, gizli ve kırılgan. Aşk, benim için geçmişin bir yankısı; tatlı ama hüsranla biten bir şarkı gibi geliyor. Onun yanında kaç kez oldum, bilmiyorum. Ama hislerimi asla paylaşmadım. Her anı, içimde bir yara olarak kalıyor.
Bir bekleyiş içindeyim, ama neyi beklediğimi bile bilmiyorum. Özlem duygusu içimi kemiriyor. Kimse bilmez, görünmez kalmanın yükü ne kadar ağır. Bu yalnızlık içinde kaybolurken, özlemim derin kuytularda yankılanıyor.