Bölüm 3

Karşınızdaki kahkahalarla gülen bir insan gerçekten mutlu mudur? Bu soruyu hiç düşündünüz mü içinizden. Burda böyle ama gerçekten bu kadar mutlu mu acaba? Bu soruyu kendine soran insanların çok az olduğunu düşünüyorum. Ben bu soruyu sorsam da cevabı alamadığım çok kişi var. Bir arkadaşım vardı ismini vermek istemiyorum. Yani hani uykulu ve mutsuz kavramını birbirinden ayırabilirsiniz değil mi? Mutsuz olduğunu görüp yanına gitsem de uykulu olduğunu söyleyip beni hep geçiştiriyordu. Ancak içinde sessiz fırtınalar koptuğunu biliyordum. Gözlerinde hüzün olan insanlar dışarıya kendilerini çoğunlukla belli etmezler. Ancak duygularını içeri attıkça o duygular bir karmaşaya dönüşür bir rüzgarla başlayıp her yeri yıkan bir fırtınaya dönüşebilir. O fırtına gözlerine yansısa bile insanlar farketmezler ya da kendilerinden başka birinin duyguları umurlarında olmadığı için görmezden gelirler. Şu diyaloğu çoğu kişi yaşıyor: “Nasılsın?” “İyiii” Bunu iyiii diye tonlasak bile aslında yine bu dışarıya duygularını akıtmamak içindir. Hoş bazı insanlar da tamamen kendi kişiliklerini dışarıya gösterseler de bence her insanın illa ki karanlık bir tarafı vardır. Bu karanlık taraf kötülük anlamında değil tabii ki. Yaşadıkları şeylerin saklandığı soğuk hapisane. Onları belki hapisaneden tamamen kurtaramayız ama bir arkadaşınızın ya da herhangi birinin bile üzgün olduğunuzu anlayıp siz anlatmak istemeyince ben her zaman burdayım anlatmak istersen dinlerim demesi bile soğuk hapisanenizden kurtulmanız için bir yardım eli olabilir. Arkadaşlarınızı ya da yakınlarınızı kontrol edin belki onların anahtarı sizin elinizdedir.