Bölüm 2

Herkesin içinde kimseye göstermediği başka bir kendisi vardır değil mi? Bu kişi çoğu zaman sizi dışardan gören kişilere karşı çok ters olabilir. Her konu da ters düşebilir belki de siyaset, din, ders, düşünce yapısı ya da basit düşünürsek dinlediğiniz bir grup bile arkadaş ortamınızda alay konusu olabilir. Ya da kafanızın içinde konuşan içinde konuşan kişi içinizdeki çocuk da olabilir. İçinizdeki küçük kız çocuğunu ya da erkek çocuğunu da dışarı göstermek istemeyebilirisiniz rezil olma düşüncesi yüzünden peki ya bu küçük çocuk özgür kalmak istiyorsa ve siz onu bir kafa hapsine alıyorsanız sırf dışarıya güçlü ve olgun gözükebilmek için. Ben genellikle bir şeyleri içime atarak sorunlarımı çözmeye çalıştım. İç sesimle birçok kez çatışmaya girdim. Ancak bunu hiç yansıtmadım. Çünkü tanıdığım birçok kişi insanların duygularını önemsemeyen ama önemsediğini sanan insanlardı. Sessizleştim ama kimse fark etmedi. Sessiz olmak sadece susup bir şey dememek midir? Bence hayır. Güldüm konuştum ama insanlara karşı sessizleştim onlara dert anlatmak yerine kafamda konuşan kişinin oluşturduğu fırtınaları dinledim. Bu özelliğimin bana kattığı şey ise küçük yaşta bütün insanları analiz edebilmek oldu. Kafamın içinde konuşan başka biri vardı belki de herkes hakkında her olay hakkında yorum yapan başka bir kız. Küçük Nisan’ın feryatlarını yalnızlığını, dışlanmış ruhunu duydum zihnimde. İtiraf ediyim zihnim bir dk bile susmuyor. Çok konuştuğumu söyleyenler var ancak bir de zihnimi dinleseler dışardan gördükleri şekilde bir daha bana çok konuşuyorsun diyemezler. Çünkü inanın iç sesim benden daha çok konuşuyor.