Neyim ben.
Şşh. Sessiz ol. Şu an kendinde değilsin.
Kendimde olmadığımın farkındayım zaten neyim diyorum?
Seyircisin.
Seyirci mi neyi seyrediyorum peki? Sadece boşluk görüyorum şu an?
Kendini. Tür komedi.
Lütfen şaka yapma. Sırası değil.
Pekâla. Şu an seni izliyoruz. Dışarıdan bir seyirci olarak gözlemlemen için. Belki böylece sorunun kaynağını da bulabilirsin.
Güzel fikir. Denemekten zarar gelmez.
…
Her şeye tamam ama bu kadar geriye gitmemiz şart mıydı? Psikologların yaptığı gibi çocukluğuma mı ineceğiz.
Sessiz ol.
“Ne yapsaydım elimde poşetleri bırakıp gitse miydim? “
“Paran yetmiyorsa öyle yapacaksın. Paran yettiği kadar alıp eve geleceksin.”
“Alt tarafı 20 lira fazla verdim ne var yani? Evde yemek çıkıyor, çocuklar aynı şeyleri yemek istemiyor.”
“ Alt tarafı 20 lira dediğin şeyle ben bir hafta ekmek alıyorum, o en azından karın doyuruyor. Çocukların istediğine uyup patates kızartması yapacağına başka şeyleri yap. Adam gibi bir kaç gün yiyelim.”
”Çocuklara belli etmek istemiyorum.”
” Edeceksin ki ne halde olduğumuzu öğrenip yetinmeyi bilsinler. “
Bu. Benim ailem.
Evet.Bu anı hatırlıyor musun?
Hayır, baksana. Çok küçüğüm o zaman. Ama patates kızartmasını çok sevdiğimi hatırlıyorum küçükken, sürekli yemek istediğimi de.
Zor muydu küçüklüğün?
Zorluktan kastın buysa hayır. O zaman maddi sıkıntılarımızı hatırlıyorum ama açlıktan öleceğimiz kadar sıkıntı çekmedik.
Ölseydin daha fazla sıkıntı olurdu evet.
Yine yapıyorsun.
Neyi?
Alay ediyorsun.
” 1,2,3,4”
”Son kısımı fazla saydın hile yapıyorsun.”
”Hayır hile yapmadım. “
”Baştan tekrar say. “
” Ebe sen çıktığın için böyle yapıyorsun. Saymayacağım işte, mızıkçısın sen. “
”O zaman biz de gideriz, başka yerde oynarız. Gelin. “
” Çok da lazımdınız. Ben de başka arkadaşlar bulurum. Size ihtiyacım yok bir kere. “
Arkadaşların mı?
Eskiden öyleydi. Küsüp barışıp sürekli oynardık.
Sinir bozucularmış. Başka arkadaş edinseydin ya.
O zaman edindiğim arkadaşların sonsuza dek benimle kalacaklarını sanırdım. O yüzden olanlarla yetindim sanırım.
Çocukça bir bakış açısı ama çocuk olduğun için sorgulamamak gerek.
Sadece çocukken yapsaydım dediğin daha hoşuma gidebilirdi. Büyüyünce de öyleydim. İnsanların hep yanımda olacaklarını sandım.
Bazı insanlar her an yanındadır. Belki de diğer bazılara denk gelmemişsindir. Kötü olanlarla karşılaşıp herkesi suçlama.
Herkesi suçlamadım zaten. Kendimi suçladım. Böyle insanlara denk gelmek benim suçum diye. Doğru olanı seçemedim diye. Doğru olan ne onu da bilmiyorum diye.
Kendini suçlamana şaşırmadım desem.
Neden?
Hep bunu yaptığın için. Neyine yarıyor bu? Hangi sıkıntını böyle çözebildin.
Çözebilseydim burada mı olurdum? Kendi hayatımın seyircisi olmazdım belki de.