Yatağımda.. boş boş duvara bakıyorum. Okulda oynadığımız oyunu düşünüyorum. Berbat bir insanım. Hiçbir zaman iyi biri olamayacağım. Onlar için iyi insan ben değilim. Bana dayanabilen tek kişi Candy. O olmasa tekim. Yapayalnız. Oturup saatlerce telefona bakacağım. Okula gitmeyeceğim, çünkü ailem göndermeyecek. Şimdi bile gitmek için onlarla kavga ettim. O gün kendimi yolun ortasında bıçaklayacağım.
Sabah oluyor. Ben hala uyumadım…. okula gitmek istiyorum. Ama uykusuzluktan öleceğim. Saat 6 hemen bir şekilde uyanabilirim!. Bana.. bu enerji nerden geliyor? Hep ölü gibiydim.. Yüzüme su değince aynayla bakışmaya başlıyorum. Bide bugün erken gideceğime söz vermiştim. Ben onlarla neden bu kadar yakınım? Zaten 2 gün sonra onları kırıp konuşmayı keseceğim. Bunları düşünürken telefonuma mesaj geliyor. Grubumuzdan.. Candy yazmıştı. En sosyalimiz o zaten. Şaşırmam. Candy uyanıp uyanmadığımızı soruyordu. Ona “uyanmadım çünkü uyumadım :3” yazdım oda bana “NEDEN HEP BÖYLE YAPIYORSUN SENİ GELİP YİYECEĞM ŞİMDİ YA” yazdı bende karşılık olarak “:3” attım ve Candye özelden “birazcık daha erken çıkalım mı?” Yazdım o da “olur” yazarak cevap verdi. Bende “saat 7ye hazır olurum” yazdım. Hızlıca kahvaltımı yaptım. Zaten böyle saatlerde kalkmaya alışığım ailem uyanmadan yapmak çok daha rahat oluyor. İlk gün annem zorla uyandırması hayatımda gördüğüm en kötü şeydi. Keşke hiç uyanmasaydım.
Sonunda hazırım. Çantamı alıp dışarı çıkıyorum. Candynin evinin önünde bekliyorum.