Eve girer girmez hemen grubu oluşturdum. Tam olarak bir ismi yoktu. İlerde bir şeyler buluruz herhalde.. neyse.. etkinlik sonucu cuma günü görecektik. Hemen birşeyler ayarladım. Candye yazıp şimdi gelip gelemeyeceğimi sordum. Zaten onun evi benim evim gibiydi. Mesajı düzenleyip eve geliyorum yazdım.bir defter bir kalem alıp Candynin evine koyuldum.
Kapıyı çalınca Candy mutlu bir şekilde kapıyı açtı. Bu enerji bende olsa neler yapardım neler.. hemen içeri geçtim.
“Hızlıca konuyu anlatayım. Etkinlik kitaplar üstüne olacağı için en çok kullandığımız kelimeler kitap falan olacak. Ben şimdiden şöyle şeyler tasarla-”
Candy sözümü kesiyor.
“Sakin olsana! Bugün pazartesi daha cumaya 4 gün var! Bu acele bu gerginlik ne? Her işte böyle yapıyorsun!”
“Tamam evet biraz hızlı ve gerginim ama bu etkinliğin mükemmel geçmesini istiyorum. İlk günlerden beceriksiz olduğumuzu göstermeyelim!”
“Oda doğru ama.. neyse hadi göster şu tasarımlarını. Geleceğin selim beyi!”
Gülmekten öleceğim galiba. Bu nasıl şaka? Ben buna gülmekten bayılırım! Öylede oldu zaten. Bi 10 dakika falan buna güldüm. Galiba biraz komikmiş..
“Off ben gülmekten ölmeden önce şunları göstereyim”
Bunları ve bunlara benzer şeyler gösterdim.
“Sence bunlar abartı değil mi biraz?”
Duraksıyorum..
“Ö-Öyleler mi? Off fazla abartıyorum..”
“Hayır ben onu ima etmek istemedim! Of of.. ne çabuk alınıyorsun sende! Gel bugün biraz beyin fırtınası yapalım bişeyler buluruz”
Birkaç saat boş boş düşünüp birşeyler bulmaya çalışıyoruz ama nafile. Evan ile Elizabethin bulmuş olması umuduyla evime gidiyorum. Etraf karanlık. Şurda kendimi öldürsem kimler umursar onu düşünüyorum. Candy olabilir belki.. Elizabeth.. ikisininde benim yüzümden ağlamalarına katlanamam.. onlar öldükten sonra kendimi öldürürüm daha iyi olur..
Evime giriyorum. Kimse umursamıyor. Odama geçiyorum abim bana yine kızmaya başlıyor.
fotoğraf temsilidir
AD: ADAM
YAŞ: 18
BOY: 170
KİLO: 60
YÖNELİM:Gay
“Nerdesin sen bu saate kadar?”
“Sus lütfen..”
Üstüme doğru yürümeye başlıyor. Bende geriye gidiyorum. Siyah beyaz. Herhalde Beşiktaşlı olan yatağıma çarpıyorum. Abim ağzımdan tutuyor.
“Bir daha eve böyle geç gelirsen seni öldürürüm!”
“Merak etme ya! Senin yapmana gerek kalmadan ben yapacağım!”
Abim bir anlığına duraksıyor sonra beni yatağa fırlatıp masasına dönüyor. Zaten böyle zamanlarda Candyde kalıyordum. Ama daha demin gittiğim için geri gidemem. Keşke hep Candynin yanında yaşasam.. Of of en sevmediğim zamana geldik uyumak. Ben asla uyuyamam. Düşünüp dururum. Boş şeyleri. Gereksiz kişileri..