Kimse beni istemiyordu artık, herkes benden soğumuştu... Ağlamak, gerçekten çığlık atmak istiyordum.. Korkum buna izin vermiyordu... Aynı şeyleri yaşamaktan bıkmıştım, yaşadıklarım beni yıldırmıştı, daha fazla dayanamıyordum. Gördüğüm silütler, varlıklar, tuhaf ürkütücü sesler... İnsanlar beni deli sanmaya başlamıştı... Bunlardan kurtulmak için elimden geleni yaptım fakat olmadı. Kaderin bir lanetiydi sanki... Kurtulamıyordum..... Yaşamak, artık isteyeceğim en son şeydi... İçimdeki çığlık hep içimde kaldı.. Kendimi yüksek bir uçurumdan aşağı bıraktım. Hayatım bir film şeridi gibi gözümün önünden geçti, ve sonra öldűm......
Hayat ne tuhaf değil mi? Bazılarına böyle olaylar kaderiymiş gibi yakasına yapışıp bırakmaz pes edinceye kadar... Aslında bu bir hataydı.. Pes etmek yerine insan yeniden, yeniden ayağa kalkıp yoluna devam etmeli, işleri yoluna koymaya, düzeltmeye çalışmalı, hiç değilse çaba sarf etmeli. Olmuyorsa bile tekrar dene, en sonunda hedefine ulaşırsın:))