Bölüm 4

Önüme döndüğüm anda onu gördüm... Her şey bitmişti.. Tam üzerime atlayıp beni parçalara bölecekken uyandım. Aslında rüya görmüştüm, daha doğrusu kabûs.. Gördüğüm bu kabus travma kalmıştı... Fakat hâlâ hayatta olduğum ve kabusun gerçek olmadığı için mutluydum. O günden sonra günlerim daha da korkutucu geçmeye başladı. Kimseye bi şey diyemiyordum.. Çok korkuyordum... Beni en çok korkutan şey ise geceleri duyduğum korkunç gülme/kıkırdama ve bebek ağlama sesleri. Ailem beni şizofren sanmaya başlamıştı.. Kimse beni istemiyordu... Kimse......