Sema, sabaha karşı saat 03:17’de aniden gözlerini açtı. Odanın içinde garip bir sessizlik vardı. Dışarıdan bile en ufak bir cırcır sesi gelmiyordu. Bir şey uyanmasına sebep olmuştu ama ne? Gözleri yavaş yavaş karanlığa alışırken, telefonuna uzandı. Ekranda bir bildirim parlıyordu:
“Ön kapı 2 dakika önce açıldı.”
Sema’nın kalbi göğsüne çarpmaya başladı. Evinin alarm sistemi vardı ve bildirim yanlış olamazdı. Belki de annesi? Ama annesi üç gündür şehir dışındaydı. Tüm pencereler, kapılar kilitliydi; öyle değil mi? Ayağa kalkarken telefonun flaşını açtı ve yavaşça merdivenlere doğru yürüdü. Her basamakta gıcırdayan tahtaların sesi, kendi nefesinden daha yüksek geliyordu.
Alt kata indiğinde, evin içinde bir loşluk vardı. Koridordaki hareket sensörlü lamba yanmamıştı. Normalde biri geçtiğinde yanması gerekirdi. Salonun kapısı aralıktı. O kapının hep kapalı olduğundan emindi. Feneri kapıya tuttu. Işık, içeride hareketsiz duran bir silüeti aydınlattı.
“S… Selam?” diye seslendi titrek bir sesle.
Silüet bir anda hareket etti. Ama ileriye değil… geri çekildi. Sanki biri, karanlığın içine doğru onu çekmişti. Sema, buz kesmişti. Birkaç saniye içinde hiçbir hareket kalmadı. Telefonundaki ışık yanıp sönmeye başladı; ekran dondu. Sonra birden…
Telefon kendi kendine çalmaya başladı. Ekranda bir isim yazıyordu:
“Sema (Evden)”
Kendi adı.
Kendi numarası.
Kendi evinden arıyordu.
Telefonu yavaşça yüzüne yaklaştırdı. Titreyen parmaklarıyla “Cevapla”ya dokundu. Kulaktan gelen ses fısıltıya dönüştü:
“…Sema… kapıyı neden açtın?”
Arkasından gelen kapı gıcırtısı ile birlikte, Sema nefesini tuttu. Telefonun ekranı karardı.
Ve kapı… yavaşça… kapanmaya başladı.