Evelyn Berry Williams gözlerini tavana dikmişti.
Saatlerdir uyumaya çalışıyordu.
Ama her gözünü kapattığında aynı görüntü geliyordu.
Beyaz çiçekler.
Soğuk hava.
Sessiz insanlar.
Ve...
Maxien.
Maxien Rishwold.
8 kişilik arkadaş grubunun en enerjik kişisiydi.
Benjamin'in ciddi konuşmalarını bölen kişi.
Hunter'ın sinirlendiğinde sakinleştirdiği kişi.
Ivy'nin saatlerce konuştuğu kişi.
Giselle'in her sırrını anlattığı kişi.
Elias'ın bilgisayar problemlerini çözen kişi.
Elanor'un beraber kitap okuduğu kişi.
Ve Evelyn'in...
En yakın arkadaşı.
Ama artık yoktu.
Evelyn telefonunu eline aldı.
Grup sohbeti hâlâ duruyordu.
"The Eight"
İsim hâlâ aynıydı.
Ama artık yanlış görünüyordu.
Çünkü artık sekiz kişi değillerdi.
Evelyn yukarı kaydırdı.
Eski mesajlar.
Fotoğraflar.
Videolar.
Bir fotoğrafta durdu.
Sekiz kişi bir parkta gülümsüyordu.
Evelyn fotoğrafa yaklaştı.
Bir şey fark etti.
Maxien'in yüzü...
Bulanıktı.
"Ekran bozulmuş olmalı..."
Telefonu kapattı.
Tekrar açtı.
Aynı şey.
Yüz yoktu.
Sadece boş bir alan.
Evelyn'in kalbi hızlandı.
Çünkü daha korkuncu şuydu:
Fotoğrafa bakıyordu.
Ama Maxien'in yüzünü kendi hafızasında da göremiyordu.
"Hayır..."
Evelyn fısıldadı.
"Ben onu tanıyorum."
Ama zihninde sadece bir isim vardı.
Maxien.
Yüz yoktu.
Ses yoktu.
Gülüş yoktu.
Sadece isim.
Sabah olduğunda Evelyn sonunda uyuyakalmıştı.
Ama kısa süre sonra uyandı.
Çünkü...
Bir şey farklıydı.
Sessizlik.
Çok büyük bir sessizlik.
Evelyn yatağından kalktı.
Pencereye yürüdü.
Perdeyi açtı.
Ve donup kaldı.
Mahalle yoktu.
Daha doğrusu...
Mahalle vardı.
Ama insanlar yoktu.
Her sabah dükkânını açan yaşlı adam yoktu.
Sokağın köşesinde oturan komşular yoktu.
Okula giden çocuklar yoktu.
Arabalar bile yoktu.
Sanki biri bütün dünyadan insanları silmişti.
Evelyn hemen telefonuna baktı.
Çekiyordu.
İnternet vardı.
Ama kimse cevap vermiyordu.
Tek bir şey yaptı.
Grup araması.
Birinci kişi:
Benjamin Arsen.
Açtı.
"Evelyn?"
Sesi titriyordu.
"Sen de mi?"
Evelyn sustu.
"Sen de kimseyi göremiyor musun?"
Benjamin cevap vermeden önce birkaç saniye bekledi.
"Evet."
İkinci kişi:
Elanor Ashcroft.
Ağlamak üzereydi.
"Ben dışarı çıktım..."
"Dışarıda hiçbir insan yok."
Üçüncü:
Hunter Blackwood.
Normalde korkmayan Hunter'ın sesi ilk defa değişmişti.
"Benim apartmanın önünde bir şey vardı."
Herkes sustu.
Evelyn:
"Ne vardı?"
Hunter cevap vermedi.
Sonra kamerasını açtı.
Telefonunu pencereye çevirdi.
Sokakta bir şey duruyordu.
Uzundu.
Çok uzundu.
İnsan boyundan birkaç kat daha fazlaydı.
Kolları dizlerinden aşağıya sarkıyordu.
Vücudu insan şeklindeydi...
Ama hiçbir şey doğru değildi.
Başının olması gereken yerde sadece karanlık bir şekil vardı.
Giselle fısıldadı:
"Bu... insan değil."
Yaratık yavaşça başını kaldırdı.
Kameraya baktı.
Ve gülümsedi.
Ama yüzü yoktu.
Telefon ekranı bir anda bozuldu.
CIZZZZZZZZZT
Görüntü geri geldiğinde yaratık yoktu.
Ama Hunter'ın camında bir yazı vardı.
Sanki içeriden biri parmağıyla yazmıştı.
"7 KİŞİ KALDI."
Kimse konuşmadı.
Çünkü herkes aynı şeyi düşünüyordu.
Maxien.
Evelyn titreyerek eski fotoğrafa baktı.
Sekiz kişi olması gereken fotoğrafta...
Artık sadece yedi kişi vardı.
Maxien tamamen silinmişti.
Sonra telefonuna bir bildirim geldi.
Bilinmeyen numara.
Tek bir mesaj.
"Onu unutursanız, sizi bırakır."
Evelyn'in elleri titredi.
Çünkü mesajın altında bir isim vardı.
Maxien Rishwold