Gökyüzü griydi,
Kasabanın girişindeki yol yağmurdan dolayı çamur içindeydi. Ne zaman bu çukurlu yoldan çıkacağım diye düşünürken yeğenim can sayesinde tüm düşüncelerim kayboldu.
-Daha çok varmı teyze?
Kafamı hafif yana çevirerek, Can ile kısa bir göz teması kurdum.
-Hayir, daha var neden sordun acıktın mı? Can hafif bir tebessüm ederek, hayır teyze ailemi çok özledim de. Dedi tam cevap verecekken pat! Diye bir ses geldi araba çamura saplanmıştı. İçimden sabır çekerek arabadan aşağı indim, can arabaya bakarak
-Ne yapacağız teyze?
Dedi, kafamı sağa sola çevirerek bilmiyorum işareti yaptım. Tam tamına yarım saattir birinin gelmesini bekliyorduk bir umut, telefonda çekmiyordu tek çaremiz birinin bizi fark etmesiydi.
Ümidimi kesmiş öylece beklerken, siyah bir araba durdu yanımıza. İcinden asker üniformalı bir adam indi yanında da birkaç asker daha vardı.
-Tabelayı okumadınız sanırım, yol bozuk işareti vardı.
İçimden sabır çekerek, "gördüm" diye söyledim.
-O zaman neden girdiniz?
Salak mı bu? Sinirim iyice bozulmaya başlamıştı. "Yardım edeceğinize sorguluyorsunuz, ayrıca sizi ne ilgilendirir girdiğim." Adam birkaç saniye sessiz kaldı. Arkasındaki askere kafa sallayarak "halatı getirin" dedi.
Beş dakika boyunca arabayı iterek çamurdan çıkardılar. Tam teşekkür edecekken öndeki asker,
-Bir dahaki sefere tablolara dikkatli bakın lütfen.
Gözlerimi devirerek, "birdahaki sefere insanlara daha nazik davranın lütfen." Diyerek aracıma doğru adımladim siyah araç çoktan giderken can bana bakarak,
-Bence çok havaliydi
Can'a sende mi edasıyla bakarak "bence çok sinir bozucuydu." Diyerek yolumuza devam ettik
Eve vardığımızda Can'ı ailesine teslim ederek kendi evime geldim. Bugünkü olayı kafamdan atıp, kendimi uykuya teslim ettim.