Sabah çalan alarmlara karşı olan savaşımızın sonucunda yenik düşen biz, uykulu gözlerle hazırlanmaya başladık. Siyah kumaş pantolumun üzerine şeftali tonlarındaki tuniğimi giydim. Yine şeftali rengindeki pamuk şalımı yaparken Nur'un kıyafetlerini seçmesine yardım ediyordum. O da benim gibi spor sevenlerdendi. Kot pantolon ve sarı kareli uzun gömleğine yeşil şalı fazla yakıştı. Tabi biri daha vardı. Özgür kızımız.. Bizden biraz daha dikkatliydi kapalılık konusunda. Pantolonları hep bol seçerdi. Tunikleri de bir o kadar uzundu. Ama hazırlanma süresi ne yazık ki kısaydı. Beklemeyi de sevmezdi. Yüzümüze yarım yamalak makyaj yaptıktan sonra durağa koşturduk. Okula geldiğimizde diğer arkadaşlarımız bizden önce gelmiş, hocanın tam önündeki amfiyi tutmuşlardı. Buraya oturmayı pek sevmesemde dersi anlamak için mecburdum.
Pazartesi sendromu proje dersinin ağırlığıyla birleşince çekilmez bir hava oluyordu. Nefes almakta zorlanıyorduk. Adeta bir yüktü. Hocanın duraksayarak, uzun uzadıya anlattığı ders ve anlamaya çalıştımız konu farklı kulvarlardaydı. Bu yüzden odaklanmak benim için imkansızdı. Kendimi surekli olarak hayallerimin içinde buluyordum. Ama yalnız değildim. Sınıfa şöyle bir baktığımda başını masanın üzerine koymuş kim bilir kaçıncı rüyasında olanlar, telefonunu bacağının üzerine koymuş vaziyette bir şeyler izleyenler, ders dinler gibi yapıp aslında boş boş tahtaya bakanlar.. Ve sonunda bu sıkıcı duruma ara verir vermez kendimizi koridora attık. Her zamanki gibi kapı önünde toplanıp beş arkadaş çene yapmaya başladık. Sena' nın kahveleri getirmesiyle daha da derinleşti muhabbetimiz.
Sürekli bir arada olmamıza rağmen yine de konuşacak çok şeyimiz olurdu. Özellikle de Cemre'nin. Çevresi bize göre daha geniş dersem doğru bir tanımlama sağlayabilirdim. Neredeyse bizim bölümdeki herkesi tanır, her olaydan haberi olurdu. Hatta sadece bizim fakültede değil. Diğer fakültedeki haberlerden de payını alırdı. "Kızlar asıl olayı duymadınız. Yaklaşın!" dediğinde hepimiz Cemre'ye doğru yanaştık. Zayıf uzun suratıyla yaptığı mimikler olayı canlandırıyordu adeta.
"Diğer grupta Mustafa diye bir çocuk var ya, hani çok bilmiş.."
Herkes hatırlamış şekilde başını salladı. Ben ise her zaman ki gibi elimi kaldırıp "Ben hatırlamıyorum." dedim. Grubumuzun heyecan düzeyini bunu diyerek bozduğum farkındaydım tabi. Sena yeşil gözlerini bana doğru keskinleştirdi. Bu atar yapacağı anlamına geliyordu.
"Kanka nasıl hatırlamıyorsun ya. Finans dersini bizimle alıyordu. Birde en öne oturup biliyormuş ayaklarına yatıyordu."
Hilal boş bakışlarıma karşılık ekleme yaptı.
"Kanka ya Acun'a özenti siyah giyinip duruyor ya. Kepeklerinden habersiz."
Gülmeye başlayan suratlarını olumsuz cevabımla bozamazdım. Kafamı salladım. Cemre heyecanla anlatmaya devam etti.
"İşte Mustafa.. Ne diyecektim ya. Hıh! Bizim sınıftaki Yeliz varya.. " gözlerime baktı. Yeliz ile aramın iyi olmadığını biliyorlardı. Bu bakışta onun hakkında konuşmak istemediğimi bildiğindendi. Gözlerimi kırptım. Rahatsız olmuyorum demekti bu.. Ve devam etti.
"Dün akşam bir kafede ikisini başbaşa görmüşler. Sanırım elini falan tutmuş çocuk."
Hilal eliyle ağzını kapatarak "İyi de o Yeliz'in Sercan ile çıktığını herkes biliyor. Hatta derste yanyanalardı görmediniz mi?" dedi.
Nur o kadar şaşırmış bakıyordu ki bağırarak konuştu.
"Ya Melike'yle sırf Sercan için kavga eden kız, şimdi onu aldatıyor mu ?"
Etraftaki bakışlara karşı Nur'un kolunu tuttum.
"Sakin ol insanlar bize bakıyor."
Sessizliği sağladığımız sırada düşünmeye başladım. Yeliz ile aram her ne kadar bozuk da olsa onun Sercan'ı aldatabileceğini düşünmüyordum. Sırf Sercan için ailesini, dostlarını karşısına alan kişi o kepekli çocuk için vazgeçmezdi. Gerçekten kimdi o? Sessizce Nur'un kulağına fısıldadım.
"Mustafa kim ya?"
Hafif bir tebessüm etti.
"Ya geçen derste hoca ona sen ilk defa mı alıyorsun bu dersi dedi. O da bi havalara girip yükseltmeye aldım demişti. Sende millet yükseltmeye alsın biz hala kalmaya devam... "
Nur cümlesini bitiremeden "Orada!" demesiyle yönümüz onun baktığı tarafa doğru çevrildi.
"Mustafa mı? Hani.. Nerede?"
Gülerek "Yok bu o değil. İsimsiz çocuk." dedi.
Deri siyah ceketinin içine beyaz tişört giymiş, beline bağladığı kareli gömlek ve siyah pantolunuyla koridorun sonundaki sınıfa doğru yürüyordu. Saçlarını sağ eliyle düzeltir gibi taradı. Kendisini bekleyen sarı saçlı kız arkadaşıyla ayak üstü konuşmaya başladı. Sol elindeki kitabını sıkıca tutuyordu. Bende elimdeki kahve bardağını..
Kızlar "isimsiz çocuk da kim?" diye söylenmeye başladılar. Onları tınlamadan izlemeye devam ettim. Kız arkadaşı koluna girerek olduğu yerde hafifçe sallandı. Sanki bir şey istiyordu. Yaptığı hareketler çocuksu olsa da tatlı görünüyordu. İsimsiz ya da gıcık çocuk bu tatlılık karşısında başını okşadı. Kolunu tutan eli tuttuğu sırada gözlerimi kısarak iyice odaklandım. Yapacağı hareketi görmek isterken gözümün önünde beliren çikolatayla geriye doğru sıçradım.
"Nereye bakıyorsun ufaklık?"
Yüzümdeki o donuk ifadeyle kekeledim. "Aa... Yavuz abi! Ben.. Öylesine..."
"Kahveyle iyi gider."
Yüzüne kondurduğu gülücüğü, hâki renginde gömleğiyle daha tatlı görünüyordu. Elindeki çikolatayı bana doğru uzattı. "Teşekkürler." diyerek çikolatayı aldım. Utandığım için yüzüne zar zor bakabildim.
"Afiyet olsun. Ben kaçtım."
Omzuna dokunarak ayrıldı yanımdan. Kızların bakışları üzerimdeyken diyecek söz bulamadım. Cemre imalı bir tavırla "Ya.. Bu Yavuz abin de seninle çok ilgileniyor. Hatta fazla fazla ilgileniyor. Bunun altından bir şey çıkar benden demesi." dedi. Atarcanımız bu konularda fazla iyimserdi.
"Yok be! Kardeş gibi görüyor ondan. Abartmayın!"
Cemre aldırış etmeyerek kahvesini yudumladı. Kulağıma doğru yaklaştı. "Bana pek öyle gelmiyor ama neyse.." dedikten sonra sesini hafifçe alçaltıp "Tatlı çocuk ama.. Değerlendirmeye al." dedi.
Nedense bu konuşulanlar bana ait gibi değildi. Gözlerim ister istemez onu izledi. Gülüşü, mimikleri hatta konuşurken ki tavırları.. Değerlendirmeye aldığım kişi ismini bilmeden yüzünü hatırladığım o çocuktu. Neyse ki hocanın gelmesiyle normal hayata dönebildim.
