“Bir kasaba en fazla ne kadar karanlık olabilir?”
Ormanın çıkışına doğru çok hızlı bir şekilde koşuyordum, ölmemek için. Kasaba bana yardım ederdi değil mi? Tabii ki de ederlerdi. Onlar sıradan masum insanlardı, ben de öyleydim.
Korkunç bir olay yaşamıştım ve iyi insanlar iyi insanlara yardım ederlerdi, öyle değil mi? Koştukça yüzüme doğru çarpan soğuk rüzgâr üzerime bulaşan kanın kokusunu yayıyordu. Kırmızı renkte, keskin kokusu olan kan; kıyafetime, botlarıma, ellerime…Kısacası her yerime bulaşmıştı. Her aldığım nefes beni o ana götürüyordu.
Kasabanın ışıkları artık görüş alanıma girmişti, kendimi kurtarmak için oraya doğru koşmak zorundaydım. Bir anlığına bir şey beni durdurdu, bir his. Göğüsüm hızla kalkıp iniyordu, sakin olmam ve kafamı toplamam gerekiyordu. Arkamda bir tehlike kaldı mı diye kontrol etmek için yavaşça ve nefesimi tutarak arkamı döndüm. Neyse ki ardımda karanlık ve büyük ormandan başka bir şey yoktu. Artık tehlikede olmamanın verdiği rahatlamayla derin bir nefes aldım, en azından öyle olduğunu umdum. Tekrar kasabaya doğru döndüğümde aklımda tek bir soru vardı:
Peki şimdi ben bu haldeyken kasaba benim masumiyetime inanacak mıydı? Benim masumiyetimi görecekler miydi?