Bölüm 1

Ben dünyada bir görülen bir hastalığa yakalanmış bir çocuğum adım Jeon Jungkook 16 yaşındayım ve ailemle birlikte Kore'de yaşıyoruz. Hastalığımın adı Hemoterapi bu arada risk var mı diye sorarsanız maalesef ama korkmuyorum ve tedavisi için araştırma yapıyorlarda bu arada benim bir sevgilim var adı Eunbi onu o kadar çok seviyorum ki ama onun daha hastalığımdan haberi yok çünkü öğrenipte beni terk etmesinden korkuyorum ama ona yarın söylemeye karar verdim. Bir sabah doktorum aramıştı ve hemen hastaneye gelmemi söyledi ve hemen bir taksiye binip gittim taksici benden tam 20 won istedi verdim ve sonra hastanenin girişine adımımı attım ama sıra olduğu için biraz beklemek zorunda kaldım ve o esnada doktorun ne diyeceğini merak ediyordum . Bir süre sonra sıra bitti sıra bana gelmişti odaya girdim doktor odaya girer girmez oturun demişti ve bana Jeon bey size kötü bir haberim var dedi çok merak etmiştim ve hemen noldu bir sorun mu var diye sordum doktor üzgün bir şekilde artık ölümünüzü bekleyin dedi o anda başımdan aşağı kaynar sular dökülmüştü doktora hemen nasıl olur diye sordum ve o da bana artık hastalığınız son evrede ve o kadar nadir bir hastalık ki bir çözüm bulamıyoruz biliyorum bende bunları söylemek istemezdim ama son günlerinizi lütfen iyi geçirin yapmak isteyipte yapamadıklarınızı yapın tek söyleyebileceğim bu özür dilerim doktorla son kez vedalaşıp hastaneden ayrılmıştım. Üzgün bir şekilde evin yolunu tutmuştum tam kendim anahtarla kapıyı açacağım sıra kapıyı annem açtı hoşgeldin oğlum dedi bende dalgın bir şekilde hoşbulduk anne dedim ama biliyorum annem benim herşeyimle anlar bir şeylerin yoluna gitmediğini sordu neyin var dedi ben önce anlamasın diye yok bir şey dedim aslında bilmiyordu ki oğlunun öleceğini belkide son kez göreceğini tekrar aynı soruyu sordu emin misin bir şey olmadığını bende eminim anneciğim dedim ve o akşam Eunbiyi sürekli buluştuğumuz yere çağırmıştım ve o gün Doktor'un da dediği gibi ilk yapmak istediğim şey yani Eunbime evlilik teklifi ettim hemen düşünmeden evet dedi sonra ona asıl soruyu sordum benim bir hastalığım olsada beni sever yanımda olur muydun diye sordum o da hiç düşünmeden saçmalama ben senin için canımı bile veririm dedi söylemek zorunda kaldım üzülmüştü ama ne olursa olsun ne kadar ömrün kalırsa kalsın hep seninle birlikteyim ilk veya son fark etmez ben hep seninle olacağım hiç ayrılmayacağız ve o an anladım ki Eunbi karar verebileceğim en güzel şeydi. Ertesi gün nikah tarihi almaya gitmiştik bugünde şansımıza boş bir tarih vardı ve biz o gün hemen evlenmiştik ve o gün resmen Eunbi benim karım olmuştu ikimizde sevinçten yerlerimizde duramıyorduk çok güzel bir gündü bizim için. Bugün evliliğimizin tam 3. Yılı ben yoğun bakımdayım ve yanımdada hiç ayrılmadığım ve çocuklarımın annesi tam yanımda duruyordu ağlıyor ve benim uyanmamı bekliyordu. Bu arada evet karım hamile 2 kızımız olucaktı ama ben belkide onları göremeyecek yanlarında olmayacaktım. Ve aniden uyanmıştım kimse bilmiyordu ki o gün son günüm olduğunu Eunbi çok sevinmişti ve bana aşkım bak ben burdayım hiç merak etme diyordu o na yaklaşmasını söyledim elimi tuttu söyle sevgilim dedi bende kızlarım sana emanet ne olursa olsun benim yokluğumu hissettirme onlara iyi bak dedim ve ani bir kalp durmasıyla gitmiştim. Eunbi şok geçirerek Jungkook diye bağırmaya başladı hemşireler onun bağırmasını duyunca hemen içeri girdiler müdahale ettiler ama ben artık ölmüştüm hemşire aniden öldüğümü söyleyince Eunbi fenalaştı ve tam o günde kızlarım dünyaya gelmişlerdi. Ve aradan tam 20 sene geçmişti ki bir de ne göreyim küçük kızlarım gitmiş yerlerine kocaman kızlar gelmişti Eunbi isimlerini Haneol ve Taeyon koymuştu. Eunbi ise hâlâ aynıydı ama biraz çökmüş ve yaşlanmıştı ama olsun o benim için hâlâ 16'lık sevgilimdi. Bir de öğrendim ki benim küçük haneol'um aşık olmuş her baba gibi öğrendiğim de biraz tuhaf gelmişti ama bir yandan da sevinmiştim küçük Taeyon'um ise bana olan özleminden ötürü sürekli ağlıyordu aslında bilseler onları görebildiğimi ama maalesef onlar beni göremiyor. İleride kızlarım evlenip çocuk sahibi olduklarında yanlarında olamayacağım en çokta beni üzen şey ise Eunbi ile birlikte ölememek ama bilsin ki ben hep onunlayım. Ve bir gün kızlarım mezarımı ziyarete gelmişlerdi merhaba baba diyorlardı biz geldik dediler o gün o kadar mutlu oldum ki ama taeyon yine ağlıyordu haneol da onu sakinleştirmek isterken o da bir yandan ağlamaya başladı onları öyle gördükçe o kadar üzüldüm ki ama bilsinler ki ben hep onlarlayım.Artık veda zamanı geldi ikiside hoşçakal baba deyip yanımdan ayrılmışlardı. İşte tam orada ne kadar yalnız olduğumu anladım bu arada öğrendim ki ilk aşkım evlenicekmiş üzüldün mü diye sorarsanız hayır çünkü üzülüpte arkamdan yas tutmasını istemem hem biliyorum Eunbi beni asla unutmaz acaba evleneceği kişi sevgilime iyi davranabilecek mi o na benim baktığım gibi bakabilecek mi bilmiyorum ama umarım çok mutlu olur Eunbi. Bugün güzel kızım haneol evleniyor beyazlar içinde o kadar güzel olmuş ki ağlamamak için kendimi zor tuttum. Taeyon ise hastanedeydi kansere yakalandığını öğrendiğim ilk gün o kadar kötü oldum ki keşke o acıları ben çekseydim dedim. Ve yine aradan 3 yıl geçti haneol'un bir kızı olmuş ve dünyalar benim olmuştu ama diğer yanım artık yoktu ah taeyonum canım kızım artık bu dünyada değildi ama Eunbi merak etmesin kızımız yalnız değil. Eunbi birgün taeyon un mezarına geldi ama biliyorum acısı var diye aldırış etmedim ama mezarımızın başında demek beni bırakıp babanın yanında kalacaksın dedi kendimi bir yandan da çok suçlu hissediyordum. Bugün eunbi evleniyor biliyor musun mutluyum sende mutlu ol ben sevdim ama sen ona iyi bak olur mu?💔😢