---
Defter o gece Ela’nın çantasında kaldı.
Onu eve götürmemeliydi.
Bunu biliyordu.
Ama yine de götürmüştü.
Odanın ışığı loştu. Ela defteri masanın üzerine koydu ve uzun süre sadece baktı.
Sanki defter ona bakıyordu.
Saat gece yarısını geçtiğinde dayanamayıp tekrar açtı.
Sayfalar sararmıştı ama yazılar yeni gibiydi.
> “Bugün öğrendiğin şeyler sadece başlangıç.”
Ela derin bir nefes aldı.
“Saçmalık…” diye fısıldadı.
Ama kalbi hızlı atıyordu.
Ertesi gün okul farklıydı.
Sanki herkes bir şey biliyor ama söylemiyordu.
Selin her zamanki gibi yanına oturdu.
Ama bu kez fazla gülüyordu.
Fazla normal davranıyordu.
Bu bile garipti.
Öğle arasında Ela koridorda Mert’i gördü.
Mert ona baktı.
Ama bakışı kısa sürdü.
Sanki kaçıyordu.
Ela bunu fark etti.
Ve ilk kez şunu düşündü:
“Bu çocuk bir şey biliyor.”
O gün defteri tekrar açtığında yeni bir satır vardı.
> “En yakının bile sana yalan söylüyor.”
Ela dondu.
Çünkü aklına gelen ilk kişi Selin olmuştu.
Bölüm Sonu.
---