İLK BÖLÜME HOŞGELDİNİNİZ BU BENİM İLK HİKAYEM UMARIM BEĞENİRSİNİZ.
KAYIP
Bazı insanlar bir gün gider.
Sessizce.
Arkalarında tek bir açıklama bile bırakmadan.
Ama bazı kayboluşlar vardır ki…
İnsanların susması, gerçeğin daha korkunç olduğu anlamına gelir.
Ve Aras Demir’in kayboluşu tam olarak öyleydi.
Okulun ilk günü değildi.
Ama herkes sanki kötü bir haber almış gibiydi.
Koridor normalden sessizdi.
Fısıltılar vardı.
Kırık cümleler.
Yarım kalan bakışlar.
Ela bunu fark etmişti.
Bir şey olmuştu.
Kesinlikle olmuştu.
Sınıfa girdiği anda Selin yanına koştu.
“Duydun mu?”
Ela kaşlarını çattı.
“Neyi?”
Selin gözlerini büyüttü.
“Aras kaybolmuş.”
Ela birkaç saniye sessiz kaldı.
“…Ne demek kaybolmuş?”
“Kimse bilmiyor. Dün gece eve gitmemiş. Telefonu kapalıymış. Polis falan bile gelmiş.”
Ela istemsizce cama baktı.
Aras Demir.
Okulun herkes tarafından sevilen çocuğu.
Basketbol takımında.
Başarılı.
Yakışıklı.
Mükemmel hayat yaşayan çocuklardan biri.
En azından dışarıdan öyle görünüyordu.
Ela onu tanımıyordu.
Sadece koridorlarda görüyordu.
Ama bir insan sebepsiz yere kaybolmazdı.
Değil mi?
Öğle arasında okul iyice garipleşti.
Bazı öğrenciler konuşmaktan kaçıyordu.
Bazılarıysa fazla sessizdi.
Özellikle Mert.
Arka sırada oturan, genelde kimseyle konuşmayan çocuk.
Bugün daha da tuhaftı.
Yüzü bembeyazdı.
Ve sürekli telefonuna bakıyordu.
Bir şeyi bekliyormuş gibi.
Ya da…
Bir şeyden korkuyormuş gibi.
Ders çıkışı Ela doğruca kütüphaneye gitti.
Sessizlik istiyordu.
Kafası çok dolmuştu.
Arka raflara yürürken ayağı eski bir kutuya takıldı.
Kutudan siyah bir defter düştü.
Tozluydu.
Eski görünüyordu.
Üzerinde tek bir şey yazıyordu.
“Gerçeği öğrenmek istiyorsan aç.”
Ela istemsizce güldü.
“Birisi korku filmi mi çekiyor?”
Ama yine de açtı.
İlk sayfada yalnızca tek bir cümle vardı.
Ve Ela’nın içi aniden buz kesti.
“Eğer bunu okuyorsan…”
“Sıradaki kişi sen olabilirsin.”