Eve döndüğümüzde Ayla'nın annemgille bir şey söylemediğini farkettim çünkü eğer Violets'i öğrenseler beni hastaneye atıp kaçarlardı . Sahi artık sıkılmıştım bu olanlardan ,sevgisizliklerin den ,benden kaçmalarından ,beni istememelerinden ...
Ayla'nın yapamadığını yapıcaktım böylece isdedikleri olucaktı benden kurtulacaklardı .Ben böyle olsun istemezdim yani aklımda hemen gitmek yoktu yine de onlarla vakit geçirip anı bırakmak isterdim napalım bize de bu gitmek düştü. Ben mutlu olamasamda en azından artık onlar olucaktı. Kendime inanamıyorum gerçekten sevmediğim insanların mutluluğu nu oturmuş düşünüyorum of Violets ne yapmam gerekiyor bilmiyorum
"Şunu unutma Hira sen hangi kararı verirsen ver ben her zman yanındayım,bu yüzden artık düşünme ve yoluna bak, kendi istediklerini gör ve ona göre hareket et"
"Haklısın Violets"ben bunları konuşurken eve varmıştık aileme her şeyi söyliyecektim ve bu evden defolup gidicektim. Arabadan inip önden giderek eve ilk ben girmiştim hemen solana girip:
"Anne baba sizinke konuşmam gerek gelirmisiniz"
"Tabiki kızım geliyoruz"diyip ikisinde heyecanlı bi şekilde karşıma oturup beni beklediler . Gözlerimi ikisinin üzerinde de gezdirdikten sonra konuşmaya başladım:
"Anladığım kadarıyla Ayla sizinle biz konuştuktan sonra konuşmamış "dedim ve cevap vermelerini bekledim . Sonrasında birbirlerine bakıp bir şeyler dedikten sonra babam konuştu:
"Siz konuştuktan sonra Ayla hanım bize sadece seni kendi haline birakmamızı ve mümkün olduğunca çok vakit geçrip eğlenmemiz gerektiğini söyledi."
"Ama bazı şeyleri atlamış. Ben beni size ne kadar kendimi sevdirmeye çalıssamda kendimi sevdiremediğim ve beni o yaşımda sanki annesiz ve babasız büyüttüğünüz günden beri gerçek olmayan bir hayali arkadaş edindin ama sizin bundan haberiniz yoktu çünkü zaten sizin bir çocuğunuz olduğundanda haberiniz yoktu o günlerde . Sizin tek derdiniz canınız o yüzden beni sürekli sorgulorsunuz niye çünkü delirip sizi öldüreceğimi zannediyorsunuz farkındamısınız asıl delirmiş olan sizsiniz"dedim ve koşarak odama gittim . Bunları nasıl dile getirdiğimi hatırlamıyorum ama şu on nerdeyse heyecandan ölmek üzereyim .bir kaç dakika sonra aşağıda bir ayaklanma olduğunu hissediyordum . Hemen sonrasında kapım hızlıca açıldı ve annem odaya bir valizle girip bana hiç birşey söylemeden eşyalarımı toplamaya başladı. Ne olduğunu anlıyordum fakat bu kadarını beklemiyordum . Korkmuş gibi yaparak :
"Ne oluyor anne"
"Bı şey olduğu yok birazdan bir araba gelicek seni alıcak ve götürecek korkmana gerek yok kızım çünkü bu senin iyiliğin için"dedi ve elime hırkama vererek kolumdan tutup aşağı indirdi . Bir kaç dakika sonra kapının önünde bir araba geldi ve için 2 görevli ellerinde ismini bilmediğim altlerle eve girdiler ben geriye adım atarak :
"Noluyo siz kimsiniz"
"Merak etme annecim dedim ya kötü bi şey yok seni götücekler "
"Niye ? Nereye götürüyorlar beni "
"Merak etme küçük kız senin iyiliğin için geldik şimdi kollarını uzatır mısın?"
"Hayır ya dokunma bana "
"Hadi babacığım zorluk çıkartma ablalara uzat kollatını."diyo kollarımı o beyaz kıyafete uzattıklarında bedenimi hareket ettiremedim ve o cümleyi söyledim:
"Ben Deli Değilim "bu kelime bizi deha çok deli yapardı değilmi ...
Kadına karşı daha çok direndiğim için en sonunda yanındaki kadın beni bırakıp elindeki iğneyi koluma sapladı tam o anda her yerim uyuşmuştu görüntüler bulanıklaşıyordu sanırım ölüyordum ya da ben öyle hissediyorum...
