Bu hâletiruhiyede sıkışıp kaldım.
Sanki konuşmayı unutmuşum gibi.
Ya da hiç öğrenmemişim.
İçimde bir şey bağırıyor.
Ama sesi dışarı çıkmıyor.
Belki de sorun bu değil.
Belki de…
Ben artık kendi sesimi duymuyorum.
Kendi sesine sağırlaşmış birinin,
başkasına bir şey anlatmaya çalışması biraz komik.
Ağzımı her açtığımda bir şey yanlış oluyor.
Ya eksik kalıyorum
ya da fazla geliyorum.
Ve sonunda…
suçlu hissediyorum.
Belki gerçekten suçluyum.
Ama bunun artık bir önemi yok.
Ben sadece bir kez…
hiç kesilmeden konuşmak istemiştim.
Birinin de
bölmeden, düzeltmeden, yargılamadan
dinlemesini.
Ama bu bile fazla geldi.
Şimdi içimdeki şey büyüyor.
Ben onu bastırmaya çalışıyorum.
Direniyorum.
Sana zarar vermemek için.
Belki de kendime.
Ama sanırım geç kaldım.
Çünkü ben…
yavaş yavaş yok olmaya başladım.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Bir insanın sesi kaybolmaz. Yeterince uzun süre duyulmazsa, kendisi de onu unutmaya başlar.