Merhaba,bugün benim doğum günüm. Ama en kötü doğum günüm oldu. O gün yaşananlar dün gibi aklımdaydı, ve mert hala yoğun bakımda mücadele veriyordu. Bazen düşünüyorumda mert böylebir durumdayken nasıl doğum günü veya kutlama yapıp dans edebilirdim ki. Ama artık böyle düşünmenin bir anlamı yok çünkü annem ile babam arkadaşlarımı davet edip,süsleme yapmışlardı bile. Bunun artık geri dönüşü yoktu. Bu günün çabuk geçmesini umarak,yatağıma uzandım ve gözlerimi kapadım. Uyandığımda akşam olmuş annem başımda beni uyandırmıştı. Ve şöyle dedi;
-doğum günü kızı kalk da içeri gel arkadaşların gelmek üzere
Diyordu. Anneme kafa sallayıp odadan çıkmasını istedim. Bir baktım ki odama hir elbise bırakmış annem. Açıkçası elbiseyi beğenmiştim, elbisemi giyip hemen aşağıya indim. Bir baktım ki evin her tarafı süslerle kaplı,masanın ortasında kurabiyeler,pastalar ve börekler çörekeler vardı. Annem "hadi gelde yaptıklarımın tadına bak" dedi.
Bende moralim birazdaha düzelsin diye annemin yaptıklarının tadına baktım. "Gerçekten çok güzel olmuş" diyerek anneme teşekkür ettim. Oda kocaman gülümsemesiyle benim kalbimi ısıttı. Tam osırada zil çalıyor ve habire misafir geliyordu. Salon tamamen dolmuştu,Annem çocuklara ayrı bir oda hazırlamış orada vakit geçiririz diye. Ama mertsiz hiç bir zamanım güzel geçmiyordu. Yinede annem burayı çok özenle hazırladığı için onu kırmamak için teşekkür ettim. Annem odaya çay ve yaptığı yemeklerden getirdi afiyetle yedik. Tam o sırada birmzil çaldı bende merak ederek aşağıya indim ve kapıya doğru yöneldim ve bir baktım ki bu gelen mertti çok şaşırmıştım ve çok mutlu olmuştum hatta mutluluktan oracıkta ağlamıştım mert iyileşmiş tekerlekli sandalyede bana kocaman gülüşü ile bakıyordu. Annem ve herkes merte kocaman sarıldı ve hasret giderdi. Mert ile annem bizi odaya gönderdi. Mertin anlattığına göre daha dün hastaneden çıkmış ve benim doğum günümü kaçırmamıştı. Çok duygulanmıştım mert'e o günden sonra söz verdim "birdaha seni zorlayacak bir işe kalkışmayacağım"...