Sabah annemin gürültüsüyle uyandım. Babam ne giyeceğini her sabah annem sorar,annemde ona sinirlenirdi. "Kendi kıyafetini bulabilecek yaşa geldin" diye. Yani anlayacağınız her gün aynı kavga yaşanırdı. Ve benden ikisini susturup orta yol arardım. Bu sabah yine olduğu gibi annem ile babamı ayırıp,orta yol buldum. Ve Okula gitmek için yola çıktım. Okula vardığımda ise büşra abla ve arkadaşları,mert beni bekliyorlardı. Beni ilk gören mert oldu ve "geliyo,geliyo!" Diye diğerlerini dürtmeye başladı. Okulda yine bensiz planlar yapmışlar. Anlatmalarını istedim,planları şuymuş;
Ben hasta numarası yapıp revire gidecek,diğerleride başıma "vah,vah kızın haline!"diye başıma tütüşceklerdi. Bu sayede hocalar neler olup bittiğini merak edicek başımıza geleceklerdi. Tam o sırada mert,caner ve eren kitabın olduğu laboratuvara girecek ve kitabı alıp çıkıcaklarmış. Hepsi kendileri ile gurur duyuyormuşçasına bana bakıp sırıtıyorlardı. Bende küçük bir tebessüm ile bu planı onayladım. Zaten planı polislere kanıt olarak sunacaklarmış,Bende mantıklı diyerekten kabul ettim zaten.neyseki zaman çok hızlı geçmiş son derse kadar gelmiştik şimdi oyunculuğumuzu gösterme vaktiydi. Ben hemen kalbim sıkışıyor diye hocadan izin alarak revire gittim tabiki tam zamanında zil çalmıştı kızlarda oyunculuğunu gösterdi tabi.
-" vah,vah kıza yazık oldu iyimi acaba"
Diye herkesi başına toplamayı başardı. Planımız tıkır tıkır işliyordu. Ama bir dakika bir sorun vardı. Mert yok idi kızların birine işaret yaparak mert'e ne olduğunu öğrenmesi için yolladım,bende merak etmiştim. Ve cevabı şuydu;
- mert tuvaletteymiş,bir türlü çıkmıyormuş. Hocalar bir anda beni bırakıp mert'e bir şey mi oldu diye merak ettiler ve tuvaletin kapısîna dayandılar. Ama benim içimde kötü bir his vardı. Mert den cevap gelmeyince hocalar kapıyı kırmaya karar verdi. O sırada hepimiz çok korkmuştuk umarım mert'e bir şey olmamıştır diyerek vicdanımı rahatlatmaya çalışıyordum. Hocalar kapıyı kırdığında ise mert yerde yatıyordu. Korktuğum başıma gelmişti. Mert'i kucaklayarak ambulansa haber verdiler. Hepimizin eli ayağı titriyordu. Bir kitap nelere maal olmuştu. Mertin annesine haber verdikten sonra. Annesi çok korkmuş ve sinir krizi geçirmiş. Annem onu sakinleştirirken hepimiz çok korkmuştuk. Büşra abla ve arkadaşları artık geç olduğunu ve eve gitmeleri gerektiklerini söylediler. Annem onları uğurladıktan sonra merte hala içim yanıyordu onu en azından son kez görseydim diyordum. Mert şuan yoğun bakımdaydı. Ve zor zamanlar yaşıyordu. Her geçen gün kendimi suçladım. Mert ile çok yakın arkadaştık,yakında doğum günüm ve ilk defa mert yok... tek dileğim mert'in iyileşmesi adına olucakdı.