Sabah nasıl evden çıktığımı hatırlayamıyordum. Uyanır uyanmaz soluğu Kaan'ın yanında almış, onunla konuşmuştum. Hazırlayacağımız metnin görsellerini Kaan hazırlardı, okul çıkışı olduğunda hep birlikte görselleri çekmiştik şimdi ise ben Nazım dedenin yanına gidiyordum. Davranışları bana garip gelsede güven veriyordu. Vardığımda içeri girip sandalyeme kurulmuştum.
Nazım dede ona baktığımı görünce hiç vakit kaybetmeden hikayeye başlamıştı." Fehmi Bey tüm gün içen bir adamdı. Eşi Selin hanım ise tüm gün çalışır dururdu. İkisinin Serra adında çocukları vardı."
"Serra mı?Dün anlattığınız Serra Hanım mı?"dedim. Nazım dede kafasını sallamakla yetindi.
"Serra çok anlayışlı ve iyi bir çocuktu. Babası eve geldiği zaman odasına çıkardı. Bir gün Serra'nın babası eve erken gelmişti. Evde olay çıkartıp etrafı dağıtmıştı, Selin hanımın kazandığı üç beş kuruşu alıp çıkmıştı. Zavallı Selin hanım ise kanepeye çöküp ağlamaya başladı. Serra annesini görünce yanına gitti. " Anne tamam üzülme artık birlikte halledebiliriz."
Selin hanım sinirleri bozulmuştu. "Serra bıktım senin bu polyanacılığından çık odana zaten senin yüzünden oldu her şey." Dedi. Serra annesinin sinirli olduğunu görünce hemen odasına çıktı. Annesi aslında melek gibi bir kadındı sadece üzüldüğü zamanlarda herkesi kırar sakinleşince özür dilerdi.
Selin Hanım biraz sakinleşince kızının yanına gitti ve ona sımsıkı sarıldı. " Biliyorum bu hayatı yaşaman benim suçum, benim korkaklığım. Annen gibi olmana izin vermeyeceğim güzel kızım."
Serra olanları önemsemeyi bırakmıştı, on beş yaşına girecekti. Bundan iki gün önce öğretmeni ona liseyi şehir dışında okuması için zarf göndermişti fakat babası bunu kabul etmemişti. Serra ise bunu önemsememişti. Eninde sonunda okuyacaktı tek şansı buydu. Annesi onu sımsıkı sararken uykuya daldı. Sabah uyandığında babası onu karşıladı , ondan eve gelecek misafirler için yardım etmesini istemişti. Serra şaşırarak babasına bakıp kafa sallamakla yetindi. Annesine ev işlerinde yardım ettikten sonra odasına çıktı annesi yanına gelip sade kumaştan yapılan beyaz elbiseyi bıraktı. Serra kaşlarını çatarak annesine baktı. Annesi ruhsuz bir biçimde bakıyordu. Serra bir şey demeden elbiseyi giydi uzun siyah saçları beline kadar uzanıyor masmavi gözleri umut saçıyordu ama bu elbise ona rahatsızlık veriyordu bir kefen gibi... Aşağıya inip misafirleri ağırladılar. Selin Hanımın bakışları kırıktı, kızına kederle bakıyor ona üzülüyordu. Nikah gününü iki gün sonraya anlaştılar ve gittiler. Serra hiçbir şey demeden odasına çıktı. Selin Hanım da odaya gelip eşyaları toplamaya başladı.
"Anne ne yapıyorsun ?" Dedi Serra.
" Bu akşam buradan gidiyorsun eski bir dostum var o seni alıp götürecek. Geri dönmeyi düşünme Serra!" Dedi Selin hanım.
" Anne nereye gidiyorum hiçbir şey anlamıyorum."
" Okuyacaksın! Benim hayatımı yaşamana izin veremem şimdi sus ve yardım et."Dedi Selin Hanım. O gün Serra annesini son kez gördü eşyalarını toplayıp gitti. Fehmi Bey kızının kaçtığını duyunca deliye döndü. Selin Hanım ise daha fazla zor koşullarda yaşayamadı ve vefat etti. Serra hayatına dolan umudun ışığını yakaladı ve kendine yeni bir hayat kurdu, okudu çok başarılı bir kadın oldu. Çalıştığı iş yerinde Ali ile tanıştı ona aşık oldu. evlendiler kendilerine yuva kurdular. Önceleri Ali'nin işleri kötü olmasına rağmen Serra hiç şikayet etmedi. Ali'ye hep destek oldu. Birbirlerinin kurtuluşu oldular."
Nazım dede sustu ve bana baktı. "Hikayenin devamını biliyorsun."
" Evet.Peki neden bana klişe hikayeler anlatıp duruyorsun?Bunlar normalde de var."
"Madem hep gördüğünüz şeyler neden ders çıkar mıyorsunuz ?"
"Anlamadım? Bundan nasıl bir ders çıkarabilirim?"
"Konu başkasının hayatıysa dalga geçersiniz ama sizin hayatınızsa herkesin acımasını beklersiniz."
Doğru söylüyordu her zaman kendimizi başrole koyar kendi acılarımız en büyüğüymüş gibi davranırdık.
"Serra çok güçlü bir kadın hiç umudunu kaybetmemiş ben de onun gibi olabilir miyim?"
"Evlat sen ya çok daha fazlası olacaksın ya da bir hiç, bilemezsin. Gerçek açıdan geçmeyen kimseye mutluluk ulaşmayacaktı demiş Stefan Zweig. Anlıyor musun?"
" Evet. Nazım dede sen bu hikayeleri nerden biliyorsun?"
"Zamanı gelmedi evlat." Demekle yetindi.
Ayağa kalkıp kovulmadan kendim çıktım son günlerde kapılarla içli dışlı olmaya başlamıştım. Saate baktığımda acele etmem gerektiğini anladım koşarak eve gittim.
...
İçeri tam zamanında girmiştim.Annem sofrayı hazırladı. Hepimiz oturduk.
"Sana söylediğim tabloları iki gün sonra teslim edeceksin Gece. Tablo mükemmel olmalı." Dedi babam.
Kafa salladım. Annem bana dönüp "Okulda yarın veli toplantısı varmış. Ben ve Servet gelemeyeceğiz. Umarım senin için sorun olmaz tatlım."
"Hayır sorun yok."
"Güzel. Gece yarın akşam Servet ile birlikte çok önemli bir iş yemeğimiz olacak evde kalacaksın istersen Lena ve Kaan ile vakit gecirebilirsin."
"Tamam iyi geceler." Demekle yetindim.
" İyi geceler Ceyda'm." Dedi annem. Ne dediğinin farkına varınca bana doğru geldi.
" Gece bak üzgünüm."
" Sorun değil anne."
Bir kere bile onlara bakmayıp odama çıktım. Bugün dinlediğim hikaye ile ilgili bir şeyler yazmak istiyordum. Defterimi açtım not almaya başladım .
Bir kız çocuğu;
Almış eline kalemi, resim çizmiş.
Çalmışlar renklerini...
Şarkı söylemiş,
Susturmuşlar sesini.
Şiir yazmış satırlarına,
Mürekkebini kurutmuşlar.
Bir kız çocuğu;
Kollarını açmış özgürlüğe...
Kanadını koparmışlar.
Almış eline fırçasını bir kanat çizmiş.
...
Serra'nın özgürlüğü kalemine almasını yazdım sonra eksik hissettim bu sefer de okumak için uğraşmasını yazmak istedim.
Okumak istiyorum.
Kalemimle defterime çizmek ,
Kendime bir yol inşa etmek istiyorum .
Okumak istiyorum .
Fikirlerini belirtmek,konuşmak mesela.
Yüzük istemiyorum,kalem istiyorum.
Korkuyla değil heyecanla ;
Kötülüğün gülümseyişine inat kahkaha atmak istiyorum.
Ben okumak istiyorum.
Yazdıklarıma son kez bakıp defterimi kapattım. Camı açıp nefes aldım. Sadece gökyüzüne bakıyordum. Birkaç dakika geçtikten sonra uykunun beni esir etmesine izin verdim.
..... .... .... .... .... .... ..... ..... ..... .... .... .... ...
