Defne
Mert Bey ile konuşmamızdan 3 gün geçmişti. Siparişleri götürürken o kadının kapıdan girdiğini gördüm. Siparişleri masaya bırakıp hemen mutfağa gittim. Umarım burda olduğumu görmez diye düşünüyordum ama bu düşüncelerim mutfağa girdiğimde beni Nazlı ile birlikte yalnız bıraktılar. Nazlı beni görünce gülümsedi. Bense direkt konuya girdim.
- Nazlı yine o kadın geldi bu sefer sen idare etsen olur mu?
- Ay yine mi? Kesin sen çıktın mı diye bakmaya gelmiştir.
- Aynen. Neyse ben çok ortalıkta görünmeyeyim. Mutfakta kalıcam ben.
- Tamam hadi ben gidiyorum.
- İyi şanslar.
Bende içecekleri yapmaya başladım. Görevim çok kolaydı. Not defterinden siparişe bak ve yap, bu kadar. Bu döngü Nazlı gelene kadar sürdü. Yüzündeki endişeyi görünce biraz tedirgin oldum.
- Bir şey mi oldu?
- Off... O kadın seni sordu.
- Ay gerçekten mi?! Off.
Ya yine keyfimi kaçırdın be kadın!
- Evet maalesef.
- İyi tamam da ne dedi başka?
- Seni çağırıyor bir an önce git bence kızarsa hiç iyi olmaz.
- Evet evet ben gidiyim en iyisi.
İsteksizce ve içimden bin bir türlü laneti okuyarak kadının oturduğu masanın yanına geldim. Kadın beni görünce yüzüne küçümseyici bir bakış yerleştirdi. Ve bundan hiç hoşlanmadığımı söyleyebilirim. Bu pek iyiye işaret değildi sanırım. Bende bozuntuya vermeden cana yakın bir şekilde gülümsedim. Umarım yanlış anlamaz. Ve bitmez bilmeyen sessizliğin ardından sonunda konuşmaya başladı.
- Hala çıkmamışsın. Hayret!
İfademi bozmadan cevap verdim.
- Evet efendim.
Kadının yüzündeki küçümseyici bakış yerini gözlerinden alevler çıkaran bir bakışa bıraktı. Bu beni oldukça germişti. Derin bir nefes aldım. Ve yine konuşmaya başladı.
- Bi de arsız gibi evet diyo ya. Kızım benim adım Seda'ysa ben seni buradan çıkartırım. Sen çıkmadığın sürece buraya gelmeye devam edecegim.
Bu sözler beni bin kat sinirlendirmişti. Bir de üstüne üstlük bunu söylerken sesi yükselmişti.
- Seda hanım kusura bakmayın ama bana bağırmak gibi bir hakka sahip değilsiniz. Ayrıca neden beni çıkartmak istiyorsunuz? Ben ne yaptım da sizin bu kadar gözünüze batmayı becerdim?
Şimdi Seda gözlerinden gerçekten ateş püskürtüyordu. Aslında biraz hoşuma gitti. Artık gülmüyordum. Onun yerine yüzümde ciddi bir ifade vardı.
- Sen o gün elbisemi mahvettin! Bende senin hayatını nahvedeceyim.
Ne. Gerçekten mi? Yani buradaki tek sorun elbisemi? Ay bu kadın neyin kafasını yaşıyor?
- Gerçekten tek sorununuz elbisemi? Söyleyin parasını onun 2 katını vereyim.
Şuan kendimi çok havalı hissediyordum. Babam ve annem iyi bir yerde çalıştıkları için para sıkıntımız yoktu. Ben sadece keyfi şekilde çalışıyordum.
- Senin parana kalmadım herhalde?! Benim tek isteyim intikam.
Ne intikamından bahsediyordu bu. Ben ne yaptım da bu kadar intikam alınacak biri oldum.
- Seda hanım ben o kadar ne yapmış olabilirim ki benden intikam isteyesiniz. Lütfen para mı ne istiyorsanız daha sonra söyleyin vereyim. Dedim ve cevabını beklemeden oradan çekip gittim. Nazlı işinden kafasını kapının açılmasıyla kaldırdı. Beni gördüğüne sevinmişe benziyordu. bana sordu ve bende olanların kısa bir özetini anlattım. Daha sonra ben mutfaktaki işlerle ilgilenmeye başladım ve Nazlı da ön tarafa geçti. Ve böylece bir günü daha bitirmiş oldum. Otobüsle eve geldim ve pijamalarimı giydim. Kurabiyeyi çok aradım ama bulamadım. Salonda otururken kapının açılma sesini duydum ve kafamı kaldırdım. Annem ve babam sonunda gelmişlerdi. Annemi gelir gelmez yanıma çağırdım. Ben anneme olayları anlatırken babamda yanımızda biraz televizyon izledi ve sonra da yatmaya gitti. Ben sonunda lafımı bitirdiğimde annem bana üzülmüş görünüyordu.
- Kızım bu kadar yorma kendini. İstemiyorsan çalışmak zorunda değilsin.
- Anne kendimi yormuyorum ve çalışmayı seviyorum.
- Peki annecim o zaman takma kafana.
- Anne zaten takılacak bir insan değil ki.
- Aynen öyle canım benim.
Gülümsedim ve uzunca bir esnedim.
- Evet anne de benim çok uykum geldi.
- Tamam annecim hadi yat sen ben biraz daha oturucam.
- Tamam iyi geceler.
- İyi geceler birtanem.
Kalktım ve merdivenlerden çıkmaya başladım. Kurabiye de saklandığı yerden çıktı ve beni takip etmeye başladı. Odama girdiğim gibi kendimi yatağa attım ve Kurabiye'nin yanıma gelmesini bekledim. O da ayak kıltığıma yattı ve başımı yastığa koyar koymaz uyumuşum sanırım.