-"Gemide yaklaşık kaç kişi var, kaptan?"dedim.
-"Ah,emin değilim.Ben ve mürettebatım 22 kişiydik.Gasilio,sağ kolu ve 20 civarı ceketli daha görmüştüm."
-"Ceketli mi?"diye sordum.
-"Evet,hepsi aynı ceketi giyiyorlardı.Grubun özelliği gibi bir şey sanırım."
Mürettebatı ve kaptanıda gemiyle getirmeleri oldukça mantıklıydı.Böylece herkesi patlatıp arkalarında iz bırakmayacaklardı.Bu Gasilio denen herifi bulmam gerekiyordu,çok geç olmadan önce.
-"Beni de ceketli birkaç herif bu kafese kapatmıştı."diye sohbete karıştı Theo.Yumruklarını ve dişlerini sıktı,yüzü kasıldı.Yüzündeki utancı görmüştüm ve de sinirini.Duyguları,tıpkı Léa da olduğu gibi,sanki bir kitap gibi okunuyordu.
-"Bir süredir sormak istiyordum,senin burda ne işin var? Mürettebatın kalanı,her nerede iseler,neden onlarla değilsin?"
-"Ben bu mürettebatın bir üyesi ya da artık her ne deniyorsa, öyle bir şey değilim."
Öyleyse neden burada,bir kafesin içindeydi?O da mı bir Pan askeriydi ve göreve mi çıkmıştı?
-"Benim değerli olduğumu,ya da artık her neyse önemli bir şey olduğumu söylediler.Bilmiyorum."
Sormak ve neden değerli görüldüğünü öğrenmek istemiştim ama bilmediğinden emindim.Üstelik fazla zamanımızda yoktu.O yüzden sadece arkamı dönüp dizimin kenarındaki cepten yeni bir bıçak çıkarıp kilidi kurcaladım.Zor bir kilit değildi.Sadece sıradan bir kafes kilidiydi ve buradan bu ceketli ya da artık her kimselerin beni tanımadan buraya tıktıklarını fark ettim.Beni gerçekten tanıyan ve aklı olan bir düşman beni böyle basit bir kilitle durdurabileceğini düşünmezdi.Düşük seviyeli asker olmanın faydalarından biriside suç camiyasında kimsenin sizi tanımamasıdır.Bunu lehime kullanmanın tam sırasıydı.Ben bunları düşünürken kocaman kilit sertçe ve büyük bir gümbürtüyle yere düştü.Kilidi açtığım için kısa bir süreliğine sevinmiş olsam da bu uzun sürmedi.Çünkü dikkatsizliğim yüzünden çıkan gümbürtü, kameramıza gelen yüksek ve sert ayak sesleri ile sonuçlanmıştı.