Bölüm 2

# Öncelikle. Bu yazı bir hayal etsene başlıklı bir hikaye(gibi düşünün)Her zaman arkadaşlarımla birlikte hayalini kurduğumuz şeyleri hikaye haline getirip,(Birazcık değiştirerek) yazmak istedim. Azıcık da olsa gerçeklik içerir yani. Keyifli okumalar dilerimm... **_ --- _Merhaba, Feyza ben. 18 yaşındayım ve 12. Sınıfa gidiyorum. Şuanda okuduğum okula 9.Sınıfta başladım. Geldiğimde şuana kadar olacak hiçbir şeyden haberim yoktu. Böyle şeyler yaşayacağımı, böyle arkadaşlar ve dostuklar edineceğim aklımın ucundan geçmemişti. Düşününce her zaman "İyi ki" diyorum sadece. En iyi arkadaşım, ne olursa olsun yalnız bırakmayan, en yakın dostum Huriye, ama ben ona Huriş diyorum. Ayrıca bir ikizim var. Beyza. Fakat o benim tam tersim, çok zıt kişiliklerimiz var. Bunları geçeli. Şimdi bana ne yaşadın diye soracaksınız. Ben hayatımda sanırım ilk defa böyle değişik, karmaşık ve güzel duygular hissetmek zorunda kaldım. Bunun sorumlusu olan kişi Ayaz. Ben şimdi size herşeyi anlatacağım. Kendi dilimde, sanki yaşıyormuş gibi anlatacağım. Sıkılmamanız dileğiyle..._ _Feyza İzsay_ ____ --- ###### - 1. BÖLÜM - Biz Huriye ile anaokulundan beri arkadaşız, ben Huriş ve Beyza. Huriye, kendisine Huriş dememizi istiyor hep. Bu yüzden size anlatırken Huriş dersem şaşırmayın. Yabancı değil yani. Her zaman bir aradaydık ve hiç ayrılmadık. İlkokulda da, ortaokulda da aynı sınıftaydık ve bu yüzden arkadaşlığımız daha da güçlendi. Lise daha riskli bilirsiniz. LGS falan zor iş. Aynı puanı almayı bırakın, aynı liseye yerleşmek çok zordur. Biz bunu yaptık. Biz yaptık! Dostluğumuz çok güzeldi herşeyimizi birbirimize anlatır, dalga geçer ve dertleşirdik. Yine o günlerden birindeydik. Ben Beyza ve Huriş okulların açılmasından birgün önce, bizim evde, bizim odada oturmuş birlikte konuşuyorduk. "Ya şaka Maka sonunda liseye geçeceğiz. Kimler olacak acaba?" Dedim diğerlerine. Eskiden sınıfımızda bir arkadaşımız vardı çok nadir konuşurduk. Arkadaşımız diyorum, çünkü biz birbirimizden başka kimse ile göz göze gelmezdik, bu yüzden nadiren konuşuyor olsakta biraz arkadaş sayılırdık. Bu kişi Emir'di. Emirle aramızda en iyi anlaşan Huriş ve bendim. Beyza erkeklere pek yanaşmazdı. Hiç bir kişiden hoşlanmamıştı. Oysaki ben ve Huriş anaokulundan beri her sene bir çocuğu gözümüze kestirir, onun hakkında konuşurduk. Beyza ise keyifsiz bir şekilde bizi dinlerdi. "Evet, umarım yine aynı sınıfta oluruz." Dedi Huriş. Beyza bizi dinliyordu sadece. "Aynı sınıfta olmasak bile beraber olacağız zaten. Başka arkadaşımız mı var?" Dedi Beyza gülerek. buna hepimiz güldük. Başımı salladım. "Haklı," dedim. "Ama aynı sınıfta olmamız daha iyi. Ayrıca sakın ne olacak falan demeyin şimdi tutar da ayrı sınıflara düşeriz.." dedi Huriye. Huriş yengeç burcuydu ve tam bir yengeç insanıydı, trip atardı,ama sadece bize. Ve bu benim hoşuma gitse de Beyza için kavga sebebiydi. Yine de ben arkadaşlarımdan ayrılmayı hiç sevmezdim. Bu yüzden Huriye ile küsmek en büyük korkumdu, kavga etmesini, bana kızmasını hiç sevmiyor ve istemiyordum. Sohbetimiz güzeldi. "Acaba Emir hangi sınıfta olur?" Dedim Huriyeye bakarak. Huriye ima dolu gözlerime kısık bir şekilde baktı "Ne?" dediğinde gülümsedim. "Hiç," diyerek karşılık verdim. O akşam geç saate kadar sohbet ettik. _saat 20.00'a kadar_ --- Akşam o kadar heyecanlıydım ki, Huriş gidince yemek yedikten sonra hemen uyumuştum. _saat 21.25 oldu zaten zeki şey_ sabah erken uyandım yatağımın başucundaki komodinden telefonumu alıp Huriş'i aradım "Alo?" Diye yanıtladı "Heh, Huriş. Uyandın mı? Ben çok heyecanlıyımm" dedim. " Bende çok heyecanlıyım ya." Diye karşılık verdi güldüm. "Biz hazırlanıp annemle sizin oraya geliriz beraber gideriz sonra, tamam mı?" Dedim. Her sene, okulun ilk günü annem bizimle gelirdi. Yine aynı şey olacaktı. 'Tamam, yine ararsın tamam mı?" "Tamam görüşürüz Huriş." Diyerek telefonu kapattım. O sırada Beyza uyanmıştı. Okul çantamı hazırladım, üzerimi giyindim, saçlarımı ördüm ve küçük bir yemek yedim. O sırada telefonum tekrar çaldı. " Efendim Huriş?" Diyerek telefonu açtım. "Ne zaman çıkacaksınız?" Diye ses verdi Huriye. "Şimdi yemek yedik birazdan çıkıyoruz tamam mı? Sen hazırsın değil mi?" Dedim "Evet hazırım. Sen yanına ne aldın?" Diye sordu. "İki defter, okuma kitabı, kalemlik birde not defteri biraz para falan koydum bence yeter." "Bende çok birşey koymadım." Dedi. "Tamam Huriş hadi biz şimdi çıkıyoruz" dedikten çok kısa bir süre sonra telefonu kapatmış, Hurişlerin evinin olduğu yere doğru gidiyorduk. "HURİYEEE!" diye bağırdı Beyza, o an hemen Huriye dışarı fırladı. "Bu anı bekliyordun galiba" diyerek güldüm "Yooo" dedi Huriye. "tamam, hadi oyalanmayın geç kalmayalım" diye uyardım onları yüksek sesle. Hepsi bir anda ilerlemeye başladı. Annem ile ben kol kola girdik ve ilerledik. *** Kısa süre içinde okula varmıştık. Annem, ben, Beyza ve Huriş bir okul bahçesinde,bir köşede bekliyorduk. Öğretmenler öğrencilerin bahçede durmasını, velilerin çıkmasını söylediğinde annem ile vedalaşıp bahçenin ortasına geçtik. Öğretmen sınıfları tek tek okuyordu. Kendi sınıfımızı beklerken, sınıfımızı öğrendiğimize bizim için fazla şok edici birşey öğrendik...