|flashback|
"Ben diyorum ki, korku hikayesi anlatalım."
Ve Jimin'in ortaya attığı bu fikir ile, korku dolu bir gece geçirecek, hiç aklımda olmayan şeyler yaşanacaktı.
Mesela, birbirine hasret dudaklar buluşacak; bazı kaderler en baştan yazılacaktı.
Tabii şu saniyelerde, bunların hiç birini bilmiyorduk.
|flashback end|
•
•
Gamıs Verenzi
namjoon:
olum
bisi anlatsanıza amk
taehyung:
yok ki aq
neremden cıkartayım korku hikayesini
namjoon:
LAN DİK DİK BAKIYOLAR
BİSİ ANLATIN DA MAL DURUMUNA DÜSMEYELİM İBNELER
yoongi:
sakin ol babacık
bendesiniz
•
•
"Şimdi bir şey anlatırdım da... Etkisinden çıkamazsınız diye anlatmıyorum." dedi mint saçlı olan cipsleri avcuna doldurup ağzına götürürken.
"Anlatsana hyuung."
"Hyung diyen ağzını yerim senin."
Onlar geldiğinden beridir konuşmayan Jeongguk ve tatlı oğlana yaramaz iltifatlar eden Taehyung; Yoongi'nin bir an duraksamasına ve anlatacağı hikayeyi unutmasına yol açtı. Ne anlatacağını unutunca mecburen başka bir hikaye uydurmaya çalışmak zorunda kalmıştı o saniyelerde.
"Ya boşverin. Jimin falan burda. Uyuyamıyor sonra."
Kahretsin! Aklına hikaye gelmiyordu!
"Korku filmi izlerken koluma yapışan kim peki gerizekalı! Yalan konuşma ordan gebertirim seni." Jimin biraz sinirlenmiş olmalı ki elindeki yastıkla Yoongi'yi boğmaya başlamıştı bile.
O sırada hâlâ iltifatına karşı bir minik gülümseme bile alamayan Taehyung, gönlünü almaya uğraştığı oğlanının saçlarını okşamış ve yanaklarını sevmişti. Jeongguk'un biraz bile olsa kendisine bakmasını istiyordu. Sonuçta onu görmek ve değerli Miami tatiline çıkartmaya ikna etmek için buradaydı.
"Tavşanım... Bir kere olsun bak bana."
Bu sözler esnasında Jeongguk kalbi yerinden çıkacak gibi attığından kriz geçirmemek için bakışlarını esmer adama yöneltmedi ve kucağındaki minik ellerine indirdi. Taehyung'un koca eli ise çocuğun çenesinin altını okşuyordu şimdi.
"Tamam bakma o zaman. Zorlamıyorum." Taehyung kesinlikle Jeongguk'un dün hesabında paylaştığı o kolyeli gönderiden güç alıyordu. Tek dayanağı oydu ve nedensizce oldukça güven dolu hissediyordu. Gguk'un ona tıpkı onun ona olduğu kadar aşık olduğunu biliyordu ve tek yapması gereken tüm kabahatinin cezasını çekmek ve gerekirse burnu sürte sürte kendisini affettirmekti.
"Neyse tamam çok ağladınız anlatıyorum." Anlatacağı şeyi yeni hatırlamış olmalıydı.
Herkes Yoongi'ye pür dikkat kesilirken, Yoongi kendi egosunun tamamen tatmin olduğunu hissetmiş, yerinde kıpırdanmıştı. Sonra ise yeşile çalan mavi saçlarını eliyle geriye atıp, boğazını temizledi.
"Bizim köyde bi de Mithat amca vardı. Adamı çok severdim. O zaman 7-8 yaşlarındaydım tabii ama çok iyi anlaşırdık. Karısı Sultan yenge de bana sürekli şekerlemeler verirdi diye hep ananemlerden kaçıp oraya giderdim. Bir gün Mithat amca öldü."
"Aynen en iyi geçişler marvel'da."
"Allah rahmet eylesin." dedi Jin Hoseok'un ardından, üç tane cipsi birden ağzına atarken.
"Başınız sağolsun hyung." Tavşan pijamalı Gguk, şimdiden kendisini kaptırmış olmalı ki, gözleri fıldır fıldır izliyordu.
"Dostlar sağolsun yiğenim." diyip devam etti Yoongi.
"Mithat amca öldüğünde çok üzülmüştüm. Hatta ilk gün mezarında ağlamıştım. İşte zaman öyle akıp geçerken tam geçen seneye kadar geldik. Geçen sene kurban bayramına..."
"Bayram gecesi rüyama Mithat amcam girmişti ve adam beni özlemiş herhalde dedim. Sonra da bayram sabahına 6'da kalkıp benim iki kuzeni de alıp köyün mezarlığına gittim. Bilirsiniz bizim köyde sabahın erken saatinde kalkıp ölenlerimize dualar okunur." Sonra da kendisine inanmayan bakışlar atan arkadaşlarına yalan söylememek için düzeltti. "Tamam belki biraz mezara bırakılan paraları toplamak için gitmiş olabilirim."
"Off. Adem'le Havva'nın doğuşundan başlasaydın. Böyle olmamış." dedi Taehyung haklı bir isyanla.
"Ya bi bölme it oğlu it." Sonra ise tekrar anlatmaya devam etti.
"Orada benim kuzenlerle dolaşırken, küçük olan kuzenim bi mezar gösterdi. Sonra gittim bi baktım mezara. Amınakoyayım mezarın üstünde 'Kimsesiz' yazıyor... Tabii ben bi altıma sıçtım."
"Ne...? Kimsesiz mi?"
"Lan Gguk içine sıçtı amk. Taehyung şuna bir şey yap. Neyse devam edelim... Sonra ben ananeme geldim sordum. Dedim "Kolo! Wa çiye ley?" O da dedi ki "Wallahi nı zanım ez kurban-""
"Mal Yoongi anlamıyoruz." dedi Namjoon haklı olarak.
"Ha pardon. Bekleyin biraz daha ayrıntısıyla çevireyim. Ananeme sordum, taşında kimsesiz yazan bir mezar var, bu ne? diye. O da ki 'Vallahi ben de tam bilmiyorum kurban olduğum. Ama duyduğum kadarını anlatayım." dedi." Hepsi bu sefer anlamış olmalı ki, kafa salladılar. Yoongi ise konuşmasına devam etti.
"Bu olay geçen sene yaşandı. O seneye göre anlatıyorum ona göre tamam mı?" Onayladılar.
"Bizim köyün bi tarafında turistler, ingilizler, alamancılar; diğer tarafında ise yerli halk var. Bu gavur tarafında kocaman bir malikane vardı. O malikanede 5 kişilik İngiliz bi aile yaşıyormuş. Yaşlı bi adam -karısı ölmüş- ve 4 tane çocuğu varmış. İşte bir gün gürültü patırtı oluyor, evde kavga çıkıyor, sonra bu çocuklar babalarını terk edip memleketine dönüyorlar. Bizim amca tek kalmasın mı? Bir de olaya bak. Adamın çocukları bizim dili biliyor ama adam bizim oranın dilini bilmiyor, ne derdini anlatabiliyor, ne işaret dilini biliyor... bir de şanssızlığına o dönem de sezon bitmiş tüm gavurlar memleketine dönmüş. Onlara da bir şey anlatamıyor. Rezillik yani."
"Sizin köyde İngilizce bilen yok mu? Nerede yaşıyorsun lan sen?"
"Ne ingilizcesi, türkçe bilen bile yok." diye kahkaha atıp devam etti.
"Zaten çok geçmeden adam da İngiltere'ye dönüyor. Hatta bizim köydeki taksici Derviş Abi valizini falan taşımış, garaja falan bırakmış, kesin gitmiş yani adam. Sonra aradan aylar geçiyor, yıllar geçiyor. 2 yıl sonra bir anda köye o adamı terk eden 4 çocuğu geliyor. Soruyorlar işte geri mi döndünüz buraya falan. Çocuklar ne dese iyi...?"
Ciddi anlamda tek çıt bile çıkmıyordu. Yoongi ise özellikle daha da sessizleştirmek ister gibi, neredeyse fısıldayarak konuşmuştu.
"Adamın ölüm haberini almışlar ve buraya gelmişler. Bizimkiler de sormuşlar ki, amca mezarının buraya defnedilmesini istedi acaba, diye. Fakat sorun şu ki, adam aslında... hiç İngiltere'ye dönmemiş."
Şimdi ise extra fısıldıyordu. "Ve adamın cesedi malikanede bulunmuş."
"Ne?!"
"Ne...?" Herkes biraz ürkmüş olsa da, Gguk kesinlikle en çok etkilenmişe benzeyen kişiydi. O koca bambi gözlerini kocaman açmış, tatlı minik dudaklarına tavşan dişleriyle eziyet ediyordu. Zaten bembeyaz olan teni, buz kesmişti. Resmen teni solmuş, aklı binlerce soruya ev sahipliği yapıyordu.
"Güzelim, iyi misin?"
Gerçekten hassas bir bünyeye sahip olduğundan korkmuştu. Normalde olsa bu kadar korkmazdı ama Yoongi ibnesinin anlatımı gerçekten korkutucuydu. Odadaki karanlığı yanlızcs mumlar ile aydınlatan ortam da, çabasıydı.
Jeongguk ne ara kolunu tutup sıktığını bilmediği Taehyung'a döndü ve dudaklarını büzüp dolu gözleriyle kafasını salladı.
Tanrım! Zaten o dolu gözleriyle içine sıçmış gibi gözükürken, nasıl korkmadığını söyleyebilirdi ki? Salak mıydı bu çocuk?
"Emin misin? Solgun gözüküyorsun-"
"Taehyung."
"Efendim güzeller güzelim."
Tabii Taehyung o an, aylardır kokusuna hasret kaldığı oğlanının boynuna sokulmasını ve minik ellerini gövdesine sarmalamasını beklemiyordu. Jeongguk'tan bunu beklemeyen tek kişi o da değildi tabii. Arkadaşları da şaşkın olsa da, Gguk'un grçen gün grupta yaptığı konuşmadan sonra, cesaretini kırmak istemiyor olmalılar ki, görmezden geldiler ve hayat sorgulayan konuşmalarına devam ettiler. Yoongi ve Namjoon ise dayak yememek için diğer üçlüye uyum sağladılar.
Taehyung gövdesine sarılıp burun çeken bebeğinin saçlarına doğru eğilmiş ve fark ettirmeden koklamıştı. Misler gibi kokuyordu.
Gguk'un istemeden attığı bu adım, bu uzun gecenin yepyeni başlangıçlarına ve Taehyung'un cesaret dolmasına neden olacaktı.
Keza bazı kaplanların tek ihtiyacı; göğsünde soluklanan bir tavşan olabilirdi.
•
•
•
bölüm sonu.
umarım begenmissinizdir. yoonginin hikayesindeki isimlere kafa yormayın cünkü hikaye benim yasadıgım bi hikaye. buradan mithat amcama sevgiler.
yeni bölüm en kısa zamanda, cünkü horror diaries'ı iki parta böldüm. diğer partta daha güzel seyler var. beklemede kalın. öpüldünüz,🌸🌸👅😽😽
