HANZADENİN HANIMI

bana ait olmayan bir ses karıştı her şeye. Metalin metale çarpışı değildi bu; daha ağır, daha derinden gelen bir yankıydı. Aynı boşluğa aynı anda düşen başka bir ağırlığın sesi. Gözlerim kapalıydı ama hissettim. Yalnız değildim. Bu uçurum, sadece beni yutmuyordu. Bir anlığına, çarpışmanın sarsıntısı bedenimi ikinci kez savurdu. Sanki kader, düşüşümü başka bir düşüşle mühürlemişti. Sonra her şey birbirine karıştı. Sesler, ağırlık, yön… Hangisi bendim, hangisi başkası, ayırt edemedim.