---
2. Bölüm – Buz Duvarı
İnsan kalabalığının arasından çıktığında gözlerim yine ona takıldı. İnce siluetiyle koridorda yürüyordu, elinde kalın defteri vardı. Adımlarında bir titizlik, yüzünde ise buz gibi bir ifade… Onu daha fazla merak etmemek elde değildi.
Yanına yaklaştım.
— “Hey,” dedim gülümseyerek. “Biraz ağırdı değil mi? Böyle davaları izlemek kolay değildir. Özellikle senin gibi hassas birine.”
Başını bana çevirdi, gözlerini kısmıştı.
— “Hassas mı? Beni hiç tanımıyorsun.”
Sert bir ses tonuyla söyledi. Ama ben yılmadım. Kadınlar soğuk olabilir; bu, ilgisiz oldukları anlamına gelmezdi.
— “Doğru, tanımıyorum. Ama öğrenmek için buradayım. Mesela adın nedir?”
Bir an tereddüt etti, sonra kısa bir cevap verdi.
— “Eflal.”
Adını aklıma kazıdım. Söylerken bile kulağa farklı geliyordu. Eflal… İçinde kırılganlık da vardı, güç de.
— “Güzel isimmiş,” dedim hafif bir sırıtışla. “Bana Batın derler. Aslında polis Batın. Ama sen istersen sadece Batın dersin.”
O ise gözlerini devirdi.
— “Benim kimseye özel hitap etme alışkanlığım yok.”
Sözleriyle önüme koca bir buz duvarı dikmişti. Ama işin garibi, bu beni daha çok çekiyordu. İnsan en çok, kendine kapalı olanları merak eder.
— “Biliyor musun, senin gibi hırslı bakan gözler pek nadir görülür. Sanki dünyayla kavgan var. Ama merak etme… Bazen kavga etmeyi bilenler, en iyi sevilmeyi de öğrenir.”
Bu kez kaşlarını çattı.
— “Seninle flört etmeye niyetim yok. Benim yolum başka.”
Soğuk, net, keskin bir bıçak gibi. Ama içimde garip bir kıvılcım çaktı.
“O yol bir gün benim yoluma çıkar,” dedim içimden. Çünkü ne kadar kaçarsa kaçsın, bu buz prensesi çoktan aklımı çelmişti.
---