𝐴𝑁𝑁𝐸𝑀
Uyandığımda saat çok geçti. Hemen telaşla Esra'yı uyandırıp okula gönderdim. Kızımı çok seviyorum. Eşim vefat ettikten sonra Esra'dan başka kimsem kalmadı. Esra bazen bunu hatırladığında ağlama krizlerine giriyor hatta bazen bayılabiliyor. Babası onu "Gülüm" diye severdi. Esra da ona "Komutanım" diye seslenirdi. Hatta bazen babası ondan bir şey istediğinde "Emredersiniz komutanım!" derdi. Daha fazla eşimi düşünürsem ağlayacağımı anladım ve kafamı dağıtmak için temizlik yapmaya başladım. Temizlik bitince çok yorulmuştum ve kendime bir kahve yaptım -sadece kahve makinesinin tuşuna bastım- ve kahvemi keyifle içtim. Bana çok iyi geldi. Kahvemi bitirdikten sonra ne yapacağımı düşündüm. Ve aklıma sadece örgü örmek geldi. İçimden "Esra'ma güzel bir atkı öreyim de üşümesin dışarıda" dedim ve hemen öreceğim atkının rengini seçmeye koyuldum. Bende olan renklere bakınca hiç düşünmeden en sevdiği renk olan kırmızıyı aldım. Hemen işe koyuldum. Biraz yorulmuştum ama kızım için her şeye değerdi. İp yetmediği için montumu giyip ip almaya çıktım. Tam iplikçiye giderken telefonum çaldı. Telefonu açtığımda ses gelmedi. "Alo?" dedim ve karşıdaki kadın konuşmaya başladı; "Nurten Yıldırım ile mi görüşüyorum?" dedi. "Evet, benim bir sorun mu var?" dedim. "Ben Bakırköy Hastanesinden arıyorum. Kızınız Esra Yıldırım..." kadın sustuğu anda ağlamaya başladım. Kalbimden bir parça koptu sanki. Hemen dilimin bağını çözüp sordum. "Kızım öldü mü? Esra öldü mü!" kadın beni sakinleştirmek istercesine konuştu. "Hayır, hayır kızınıza sadece araba çarptı. Beyin kanaması geçirdiği için ameliyata aldık kızınızı. Şu an hayati bir tehlikesi yok ama yine de hemen gelseniz iyi olur." içimdeki rahatlama ama hala dinmemiş korkuyla koşarak hastaneye gittim.