Razgrad Otogarı kalabalıktı. Öğleden sonra otobüsler kalabalık olurdu. Sabah şehre gelen köyler öğlenden sonra köy otobüsleri evlerine dönüyorlardı. Ara sıra şehirler arası otobüslerde peronlara yanaşıyor yolcuları alıp yollarına devam ediyorlardı. Şumno otobüsü perona girdi. Yolcular yerlerini aldı. Lise 11. sınıf öğrencisi Güzide de otobüse bindi. Biletine baktı. Saat 14.10 koltuk 15 yazıyordu. Cam boyundaki yerine oturdu otobüs 10 dakika moladan sonra hareket ederdi. Güzide yalnızdı. Ugur’la yanı yoktu. Öğle saatinde Ezerçe den gelmiş şunun ya meslek lisesinde Öğrenime devam etmek için gidiyordum. İlgisiz bir tavırla camdan bakarken otobüse yakın bir yerde vedalaş iki genç dikkatini çektim. Erkek 20-25 yaşlarında uzunca boylu 100 hatları çok düzgün yakışıklı üzerinde kısa kollu gömlek kot pantolon biriydi. Sarı saçları beline kadar uzun olan genç kızın arkadaşım dönük olduğum yüzü görünmüyordu… Kız gence sokuldu ve sarıldı. Başını göğsüne dayadı. Genç adam karşılık verir gibi davrandı ama sarılmadı. Elleri kızın beline dokunur dokunmaz gibi kaldı. Yolcu kalmasın! diyen muavin kapıyı kapatmadan önce kız ani bir hareketle hızlıca otobüse bin bindi. Güzide delikanlıdan gözlerini ayıramıyordu. Hayret etti. Yüzünde hüzünden eser bile yoktu. Bu nasıl bir ayrılıktı. Donjuan tipim diye geçti içinden. Otobüs camlarına bakan gencin bakışlarıyla saniyelik bakışları karşılaşıverdi. İçinden garip bir ürperti geçti. Hemen otobüse binmiş olan kıza bakışlarını yöneltti. Kız gelecek yanındaki boş yere oturdu. Şaşırdı. Kızın gözleri ağlamaktan kızarmış helin mendil gözyaşlarını gizlemeye çalışıyordu. Bir başka mendille burnunu hafifleten temizledim. Otobüs kalkarken pencereden bakmadı el sallamadi. Genç adam otobüste ugurladi sevgilisine değil Çam kenarında oturan kıza güzide‘ye bakıyordu. Bakışları bir kez daha kesişti lakin bu kez göze bakışlarını kaçırdı. Bakmadı. Hatta canı sıkıldı. Ne kadar da vefasız duygusuz biri böyle sevgili mi olur diye içinden geçirdi uzun süre konuşmadan oturdular. Herkes kendi dünyasında idi . Bir para sarışın kız bitti bitti… Diye kendi kendine konuştu. Güzide: ne bitti siz Türk müsünüz? Deyince kız irkildi
evet, türküm, aşkım bitti , bitti öldü işte… Bitmez, bitmez, üzülmeyin, her şey yoluna girecek. İmkansız, bir hafta sonra ailemizle İzmir’e göç ediyoruz inanılmaz gibi değil mi. Kal, gitme bile demedi. Ailemle gideceğim, çaresi yok. Yolculuklarda insan hiç tanımadığı biriyle konuşurken nasıl olsa bir daha karşılaşmam diye düşünür ve içindekini döküverir. Sarışın da öyle yapmıştı. Hiç tanımadığı yol arkadaşıyla acısını paylaşmıştı. Güzide sadece dinlemekle yetinmiş, soru sormayı kendine yakıştırmamıştı. Kızın hazin , karşılıksız aşk öyküsünü dinlemek kendisini huzursuz etse de sessiz kalmıştı. Sumno otogarına Vardıklarında sarışın, okulunda başarılılar, güzide de hayırlı yolculuklar, İzmir’de mutlu mutlu olursunuz inşallah diyerek ayrıldılar.