kendime geldiğimde akşam olmuştu sokakta hiçbir arkadaşımı göremedim bu şekilde evede gidemiyordum ne diyecektim nasıl bir yalan söyleyecektim bunların hiçbirini düşünemedim bile onun canımı hiç düşünmeden böylesine yakması ama kimdi o neden ona bu kadar değer veriyordum evet sevgi dolu bir ailede büyümedim ama yinede sevgi böyle birşey olamazdı aklınca eğlendi benimle zengin züppesi diye öfke doldu içim birden ve hep böyle kalmasını diliyordum…
Eve yüzümü saklayarak girdim ve evet yemeğede gitmedim ablam eve geldiğinde sadece ona yüzümü gösterdim o dehşete kapılmadan olanları birbir anlattım Emir mi yaptı yani bunları sana diye
haykırdı birden suratıma
meğer ablam onların ablasıyla çoktan tanışmış arkadaş bile olmuş bugünde onlara film izlemeye gitmiş bunlar işitince ben
Nasıl gidersin ,arkadaş olursun!! Yüzümün halini görmüyor musun o şımarık zengin züppesi suratımı bu hale getirdi zaman geçtikçe daha çok morarıyor ben anneme ne diyeceğim abla diye ağlamaya başladım kendimi tutamadım o kadar çok ağladım ki bugün kendimi sıkmaktan ağlayamadığım yerler içinde döktüm içimi ağlama geçer dedi ablama sıkıca sarıldım ağlarsam geçerdi sadece biliyorum ve o gece sürekli odamın camından çıkıp çıkıp onların balkonuna baktım bunun alışkanlığım olacağını bilmeden..
Yataktan hemen fırladım görünen o ki herkesten önce kalkmışım sessizce ablamın makyaj çantasını alıp banyoya koştum elimden geldiğince kapatabildiğim kadar kapattım morlukları daha koyulaşmıştı ipin desenleri bile geçmiş suratıma aslında ablam ben konuşurum demişti uzamasın diye istemedim gidip ona bu eserini gösterip bende onun yüzünü ısırıp dişlerimin izini geçirmek istiyordum neyseki bugün modum düne göre çok daha iyi paten süreceğim sonra yeni taşınan arkadaşım Elifin evine gideceğim hemen Ceydayı çağırdım çıktık kapının önüne bakkaldan sallana sallana gelen İrem’de bizi görür görmez bende patenlerimi alıp geliyorum diye koşarak binaya girdi hahaha uzun zaman sonra tekrar patenlerime kavuşmuştum annem en son çok fena düştüm diye kaldırmıştı mutluydum ama gözlerim sürekli onu arıyordu bugünde onların binadan ne giren vardı ne çıkan o da yoktu..
acaba oda beni düşünüyor mu belki pişman olmuştur nasıl olduğumu sorar diye düşünmekten aklım allak bullak oldu yine o his buldu beni yalnız kalmak ve uzun uzun ağlamak hep böyle olmaya başladı son zamanlarda bana..
zaman hızla geçiyordu yüzüm iyileşiyordu ama o yoktu onu en son gördüğümden bu yana birdaha hiç görmedim ne oldu yok oldular birden taşındılar diyeceğim eşyalar duruyor perde çekili ama beni asıl şüpheye düşüren şey ablamda onun ablalarına ulaşamıyor olmasaydı başlarına birşey mi geldi acaba diye içim içim yiyordu..ama elimden de hiçbirşey gelmiyordu..