Masaya oturmuştuk, midemde oluşan düğüm her bir saniye daha da batıyordu. Bu, boğazımda bir yumru oluşmasına ve midemin bulanmasına sebebiyet veriyordu. Bardağımdaki içecekten birkaç küçük yudum aldım ama sonra bunları yutamayacağımı düşündüm. İnsanların içinde yere tükürmek istemeyeceğim için zar zor yutmak zorunda kaldım.
O kadar çok şey üst üste yaşanmıştı ki şu an neyi düşünmem gerektiğini bile tam olarak kestiremiyordum. Solis'in iftirasını mı, Bang Cris'in hakareti mi, Vivenne'nin tokadı mı yoksa Draven'ın kurtarışı mı? Hiçbir şey düşünmemek istiyordum fakat bunu yapmaya çalıştıkça kafamdaki soru işaretleri gittikçe çoğalıyordu. Bu denli huzursuz olduğum için daha çok midem bulanıyor, alerjim tetiklendiği için doğru düzgün hefes alamıyor -ki nefes alamadığım için başım ağrıyor- ve üstüne tüm bu bağırışlar yüzünden içim ürperiyordu.
Daha berbat ne olabilir!
"Eee, şimdi ne yapmayı düşünüyorsunuz? Solis, senin yüzünden Bang Cris'in gerizekalı olduğunu düşünmeye başladım."
Draven! Küfür edeceksen yanımda etme bari!
"Bang Cris'i de kendine benzetmeye başladın, o asla böyle birisi değildi."
Dedi uyarıcı ses tonuyla.
"Şimdi ne yapmayı düşünüyorsunuz? Bang Cris, sen boş yere onlara küfürler ettin."
Draven Vivenne'ye dönüp.
"Seninkini söylememe gerek yok bile! Kızım o tokat neydi?"
Dedi Draven.
"O bana ve Yelenia'ya küfürler etti. Ne yapsaydım?"
Diye savundu Vivenne. Draven Solis'e, sonra da Bang Cris'e döndü.
"Sayenizde -daha doğrusu Solis sayesinde- grubu o kadar iyi patçaladınız ki un ufak ettiniz aranımdaki saygıyı. Birbirinizden özür dileyin. İlk önce sen başka Solis."
"Özür dilerim."
Dedi hızlı ve sert bir şekilde. Duymadık bile sesini.
" Adam akıllı söyle Solis."
"Yeter be! Sizi mi dinleyeceğim?!"
Of! Birisi de bağırmasın artık!
"Solis gideceksen çok git artık. Gitmek için çok geç bile kaldın."
Dedim kısık sesle. Solis ise saydıra saydıra gitti. Başımı Vivenne'nin omzuna yasladım. Daha fazla ses duymak istemiyordum.
"Vivenne, sen de Cris'e Tokat attığın için özür dile."
"Tokat attığım için özür dilerim Cris."
Dedi Vivenne.
"Acımıştı ama, çok sert vurdun."
Gülümseyerek söyledi Bang Cris, günler sonra tekrar güldüğünü görmüştüm, o mutlu olunca ben de mutlu oluyordum.
" Özür dilerim ama sen de sayıp sövmeseydin."
Dedi Vivenne, sonra gülmeye başladılar.
" Bang Cris, sen de Yelenia'dan özür dile."
Dedi Draven. Bang Cris'in yüzündeki gülümseme söndü.
" Özür dilerim."
Dedi. Sesi kısa, Keskin ve oldukça net çıkmıştı.
"Teşekkür ederim."
Dedim karşılık olarak. En azından Solis gibi çekip gitmemişti.
"Neden teşekkür ediyorsun ki?"
Dedi gözlerini kısarak.
" Çünkü özür diledin. Solis gibi çekip gitmedin."
"Tamam! Sus!"
Dedi yüksek sesle.
Lütfen, artık bağırmayın.
"Cris! Daha yeni özür diledin ve bağırıyorsun."
Dedi gözlerini ben ve Bang Cris arasında gezdirirken.
" Size ne oluyor? Kaç gündür aranızda bir şey var ve ne olduğunu bilmiyoruz. Anlatın."
Dedi Draven .
" Benim anlatacak hiçbir şeyim yok."
Dedi sert bir ses tonuyla.
"Cris! Her şeyi başlatan sensin! Yelenia'ya soğuk davranan sensin, onu hırpalaym sensin, onu üzen sensin, onun ağlamasına sebep olan sensin, onun sana verdiği her şeyi geri veren sensin, birden çekip giden sensin, telefonlara bakmayan sensin... Daha fazla sayayım mı?"
Draven, keşke anlatırken bu kadar detaya girmedeydşn ve koçum, yoksa o kadar iyi sayıyorsun ki sabaha kadar saymanı dinleyebilirim.
"Ben mi?! Her şeyi başlatan ben miyim?!"
Dedi Bang Cris.
Yok ya, her şeyi başlatan benim!
"Ben mi başlattım her şeyi?"
Diye sordum. Sesim kendinden emin çıkmıştı ama bir o kadar da çılızdı.
"Sensin! Başka kim olacak!"
Dedi Bang Cris. Draven hemen söze atıldı.
"Ya kız ne yapmış da bu kadar söylendiniz!"
Vivenne sessiz kalıyordu. Ben bir şey yapmadığım için bir şey de diyemiyordum.
" Bang Cris, söyle, ne yapmış Yelenia?"
"Size mi söyleyeceğim?"
Dedi Bang Cris. Bu sefer sesi daha kısıktı.
"Ya kime söyleyeceksin aptal adam."
Dedi Draven. Sesi sahipleniciydi,öyle bağırıp çağırmadan söylemişti.
" Yelenia benim hakkındaki bilgileri Gün Gezerler'e yollamış."
"Ne?!"
Diye bağırdık aynı anda. Ben böyle bir şeyi asla yapmam!
"Yelenia, Cris'in bu dediğinin gerçek olmadığını düşünüyorum, doğru mu?"
" Elbette böyle bir şey yapmadım! Ben neden duyduk yere annemin katillerine en sevdiğim arkadaşlarımdan birinin bilgilerini vereyim? Hem de bunca şeyden sonra..."
Dedim.
"Cris, sana bunu kim söyledi?"
" Solis söyledi."
O an Draven ve Vivenne kahkaha atmaya başladı. Ben ve Bang Cris şaşkınlıkla onlara bakıyorduk.
" Gerçekten bir balıksın Cris."
Dedi kahkahalar arasında.
"Ben de Solis'e inandın mı? Ahhh, cidden ben de gerçekten bir şey var sandım."
" Ne demek istiyorsunuz."
"Bang Cris, seni balık beyinli! Eğer gerçekten orda bilgilerin olsaydı çoktan seni kazanan atmışlardı! Ve her şeyi geçtim... Sen Solis'e nasıl inandın?"
Dedi Vivenne
" Yani... Gerçek değil mi?"
" Yok bir de gerçek olsun! Her şeyi geçtim sen Yelenia'nın bunu yapabileceğine nasıl inandın?"
Dedi Draven hayret dolu bir sesle.
" Ben... Ben de bilmiyorum. O an çok sinirlendim."
Dedi Bang Cris mahçup bir sesle.
"Özür dilerim Yelenia, beni affeder misin?"
Dedi başını öne eğerek, sesi çok kadar mahçup çıkmıştı.
" Tabii ki de affederim."
Dedim.
" Ben affetmiyorum!"
Dedi Vivenne.
" N-nasıl yani?"
Dedi Bang Cris.
" Bak, sen Yelenia'yı ne kadar üzdüğünün farkında mısın?"
Diye söze girdi. Susması için onu dürtüyordum ama anlatmaya devam etti. Ahh, lanet...
" O senin yüzünden kaç gece uyumadı, ne kadar ağladı biliyor musun? Sürekli bana 'Ben gerçekten Bang Cris'e ne yaptım?' diye sordu. Peki hediyeleri geri vermen? O kadar yıkıldı ki... Senin yüzünden neredeyse hastalanacaktı, sürekli ne yaptığını düşünüyordu, en azından hatamı bulayım, özür dileyeyim diyordu. Yemek bile yiyemiyordu. Anlatmadığım daha çok şey var. Sence tek bir özür bunları affeder eder mi?"
Diye saydırdı Vivenne. O an o kadar utanmıştım ki...
" Vivenne, boş ver. Geçti bunlar. Hadi biz yemek yemeye devam edelim."
Sohbet gittikçe koyulaşıyordu. Ben de artık daha sakindim, her şey çözülmüştü.
Draven, senin için iyi bir ödül yapmam gerekecek...
