Her gün olduğu gibi yine okula gitmek üzere kalkıp hazırlanmaya başladım.
" Bu kadar uyuşuk olmayı nasıl başarabiliyorum anlayabilmiş değilim. Öğlenci olmama rağmen 11'de kalkıyorum şaka gibi. Bu durumu hemen düzeltmeliyim yoksa bu Allah'ın cezası derslerden kalıcam."
Ben kendi kendime konuşup hazırlanırken annem çoktan kahvaltımı hazırlamıştı.
"Ama ben seni her gece uyarıyorum erken yat kızım, bırak şu telefonu uyu kızım. Ama beni dinleyen kim." Dedi annem espriyle karışık laf sokarak.
"Öyle kolay uyunuyorsa siz neden gecenin 3'üne kadar oturuyorsunuz Sıla hanım? ". Dedim bende şakayla karışık.
Kahvaltımı edip hemen evden çıktım. Evden 2 saat erken çıkıyordum. Çünkü okula ulaşabilmek için 2 otobüs değiştiriyordum.
Her zamanki gibi otobüste yer bulamamıştım.
"Aman diyim bir gün boş falan gelirsin Allah korusun diye sinirli sinirli iç geçirdim."
Sonunda kalabalıktan nefes bile alamadığım otobüsten kendimi dışarı atabilmiştim. Ama daha beni kocaman bir yokuş bekliyordu.
"Resmen belgesellerde okula ulaşmak için dağ, bayır aşan çocuklar gibiyim." Hala kendi kendime konuşmaya devam ediyordum.
Sonunda ilk yokuşu bitirmiştim. Birden paçalarımın etrafına bir kedi yanaştı, biraza onu sevdim. Tam yürümeye devam edecektim ki küçük turuncu bir kedi daha gördüm. Fakat o yaklaşmıyordu. Yanına gittim, biraz sevmek için eğildim ama o ürkek davranıyordu. Onu daha fazla ürkütmemek için oradan ayrılıp yoluma devam ettim. Sonunda okulun karşısındaki parka ulaşmıştım. O parkta arkadaşımla birbirimizi bekler daha sonra da ders vakti yaklaşınca okula girerdik.
Arkadaşım hala gelmemişti. Evi yakın olduğu için benden epey sonra gelirdi. O gelene kadar biraz instagramda dolaşmaya karar verdim.
Hikayelere baktıktan sonra bir bildirim ilişti gözüme. Bir arkadaşlık isteği gelmişti.
Nereden bilebilirdim ki o isteğin benim tüm hayatımı mahvedeceğini.