Bölüm 1

Hoşgeldiniz. Başladığınız tarihleri alalım yorumlara... Bana destek olmak için yıldız atabilirsiniz 🥰 Benim için güneşte yanar mısın? Dedi çok saçmaydı ben buz varisiydim o ise Güneş'in tanrısıydı. Ama seviyordum değil mi? "Hayır! Çünkü sende öyle bir cesaret yok senin sevgin şeytan sevgisi! Sadece kendini düşünen birisin Alys sadece kendini?"Sinirle Evan a döndüm "Evet ben bencil biriyim Güneş'in tanrısı fakat sen, benim için buzda kendini söndürür müsün? " Tereddüt görmedim kırmızı gözlerinde "Evet. Ne krallık ne de Tanrı olamam umrumda olmaz çünkü unutma Alys, ben seni senden fazla seviyorum. "Gri gözlerim kırmızı gözleriyle buluştu. Sert ve emindi. Egosu vardı fakat anladım ki Güneş'in tanrısı da aşka yenilmiş. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Ben Alys buz varisiyim. Burası Wers evreni ve ben 4 elementten birinin varisi değilim. Çünkü kehanette sadece 1 kere geçen kişilerden biriydim. Wers evreninde varış olunurdu ateş, hava, şu, toprak. Fakat ben ve ruh eşim kehanette geçen kişilerdik. Ben buz varisiydim o Güneş Tanrısıydı. Tanrılar bize seçim hakkı vermemişti en sonunda evlenmemiz gereken bir hayata düşmüştük. Yolda yürürken bunları düşünüyordum. Yanımda birini hissetmemle Alyanın geldiğini anladım. Okul kapısından içeri girdim. Hızla sınıfa geçtim. Kimliklerimiz saklanıyordu ve buzu kullanamıyordum. Güneşin Tanrısına aşık olana kadar veya bulana kadar sadece ailem hangi element özelliği varsa onu kullanabiliyorum. Boynumdaki buz kolye ise kendimi kontrol etmemi sağlıyordu. Okulda kimse benim buz varisi olduğumu bilmiyordu. Ders savunmaydı. Profesör Alex içeri girdi ve  düello için ısınmaya başladık. Sahayı 8 kez turladıktan sonra artık eşleme için kürenin yanına geçti. Kağıdı çekti "Alys SANT ve Amy AS" bu kızı hiç sevmezdim. Güçlerimi buz kolyesi yüzünden az kullanabiliyordum ve benim ailemin elementi ateşti. "Başlayın!" Amy'in elementi de ateşti. Hemen elinde oluşturduğu ateşten oklatı atmaya başladı. Eğilerek oklardan sıyrılmaya çalışırken birden ateş topu atmasıyla dengemi kaybettim. Elimde oluşturduğum küçük ateş topunu gönderdim, kahretsin ki kolye sadece buna izin veriyordu. Kolayca sıyrılan Amy gülmeye başladı. "SANT ailesinin yüz karası! Bu mu sadece gücün Alys, abim Max'e üzüldüm ne kadar da eziksin öyle" göz yaşlarımın aktığını ağzıma gelen tat ile anladım. Aslında onun dedikleri değil içimden çıkmayı isteyen buz her ateşi kullandığımda veya kontrol etmeye çalıştığımda acı çekiyordum. İçimde çıkmayı ateş ile karışık bir buz vardı fakat kolye izin vermiyordu. Elimde oluşturmaya çalıştığım ateş topu sürekli sönerken enerjimin bitmesiyle dizlerimin üzerine düştüm. Hala denerken yüzümün yandığını hissediyordum. Kollarımda alev alırken hala ateş topunu yapmaya çalışıyordum. Alex etrafa bağrıyordu. Etrafındaki öğrenciler benden uzaklaşırken Max sesini duydum. Kafamı çevirdiğimde bana yaklaşmaya çalışıyordu. "Alys şimdi senin enerjini hapsedecek bir şey yapma! " Ona hızla döndüm, hayır anlamında kafamı salladım. "Hayır izin vermiyorum! Ben yenilemem. Sadece biraz daha çok az kaldı söz veriyorum." Max bana yaklaşmaya başlamıştı. "Saçmalama Alys! Oyun yeter gözlerin siyah kontrol edemiyorsun! Sakinleş eğer şimdi izin verirsen babama haber verilmeyecek! Hadi ama Alys kendine zarar vereceksin."Max benim buz varisi olduğumu bilmiyordu. Biraz daha yaklaştıktan sonra kalkanın etkisiyle yere düştü. "Max çok sıkıldım şu kolyeden, saklanmaktan kenara atılmaktan!" elimle kolyeyi kavradım. Babamın sesini duymam ile göz yaşlarım düşmeye başladı. "Alys aklından bile geçirme o kolyeyi sakın çıkarayım deme!" İçimde çıkmayı bekleyen sihir artık beni zorluyordu. Etrafımda ateşten halkalar oluşmaya başlıyordu. Sonra içimdeki enerjinin çekildiğini, babam esir alıyordu. "Hayır! Hayır Baba! Ben kaybetmem" elimde olmadan gülmeye başladım. Yavaşça doğruldum. "Sizden sadece 1 dakika istiyorum! Nerde kalmıştık Amy? Doğru en son sen bana ezik diyordun." Bana ateş ile karşılım vermeye çalışıyordu. Birden güçle itildim. Karşımda kuzenimin mavi gözleriyle karşılaştım. Su elementini kullanmaya başlamıştı. Max bağırmaya başladı "Hayır yapma Saly!" içimdeki buz gücü dışarı çıkmak için hareketlenmesiyle kolye parlamaya başladı. Hava elementini hissettim. Akıllarınca ateşi söndürmeye çalışıyorlardı. Kolye parlayarak ateşi içime çekti. Kendimi çok yorgun hissediyordum yanan yerler eski haline dönerken kendime ateşten bir kalkan oluşturarak ağlamaya başladım. Babamın yanıma şefkatle yaklaştı ateş kalkanımı yok ederek beni kucağına aldı. En son gördüğüm öğrencilerin bana tiksintiyle bakmasıydı. . . . . . . . . Ve son nasıl olmuş? Hikaye nasıl devam etsin? Cringe olabilir