Çoğu zaman olduğu gibi yine erken kalmıştım.Güneş daha yeni yeni yüzünü göstermeye başlıyor,tüm odayı dolduruyordu.Şevkatle içimi ısıtıyor,bir süreliğine de olsa neden olduğunu dahi anlamdıramadığım o boşluğu yaydığı sıcaklığıyla dolduruyordu.Güneş bana hep iyi gelir,yaralarımı sabırla sarar.Güneş benim buradaki tek arkadaşım.Zaman buldukça onunla konuşuyorum .Sanki o hep beni dinliyormuş ve beni anlıyormuş gibi hissediyorum.Onu tüm hatlarıyla görmek istiyorum ama dışarıya bile çıkmaktan korkan sünepenin tekiydim ben en azından yatakhanedeki çocuklar bana öyle diyor.Ben Minho 15 yaşındayım ve 9 yıldır bu hapishane kılıklı lanet yetimhanede kalıyorum.Çıkamayacağımı biliyorum çünkü benim bu dünyada bir yerim yok ve istenmiyorum, zaten istenmediğim için de akrabalarım beni buraya getirmiş. Bir kere bile beni ziyarete gelmediler,adımı bile koymayacak kadar benden nefret eden pislik heriflerdi onlar…Bayan Chu olmasa belki de yatakhanede isimsiz kalan tek çocuk ben olurdum.Bu düşüncelerle gözlerimi bahçeye çevirdim,baktığımda bahçede tek bir çocuk bile yoktu.Bu normal sayılırdı çünkü saate baktığımda saat daha altıya yeni geliyordu.Biraz sonra Bayan Chu’nun uyuyup uyumadığımızı kontrol etmek için geleceğini biliyordum.Nerden mi?Bu saatlerde genelde uyanık olurum hatta altıdan önce bile…gördüğüm o kabuslar beni hep uykumdan alıkoyar.Tekrar tekrar aynı kabus ve aynı korku…hiçbir zaman dinmiyor.Ben hem dışarıyı seyredip kendi kendime mırıldanırken kapının gıcırdamasıyla irkildim.Odaya Bayan Chu girmişti.Çocukları uyandırmamak için yavaşça girmeye çalışsa da kapının gıcırtısı onu ele vermişe benziyordu.Odaya girmesinden dolayı korktuğumu Bayan Chu’da fark etmiş olacak ki gülümseyerek yanıma ilerledi ardından da yanıma çömelip bana ninni gibi gelen tatlı ses tonuyla konuştu benimle:
‘’Minho yine uyuyamadın mı ?’’diye sordu bana bense cevap vermeden sadece dışarıyı izlemeye devam ettim.
‘’Eğer kabus gördüysen bana anlatabilirsin bunu biliyorsun değil mi?’’Yine cevap vermediğimi gören Bayan Chu derin bir iç çektikten sonra yeniden konuştu:
‘’Güneş ne güzel değil mi?’’
‘’Sadece geçici sonuçta yerini aya bırakacak…’’
‘’Yerini aya bıraktıktan sonra da yeniden gelmeyecek mi?’’dediğinde başımı ona çevirdim,ona baktığımı görünce bana hafifçe tebessüm etti.
‘’Bazı şeyler aynen yerini bulur bunu unutma Minho.’’
‘’Ama ailemin yeri asla dolmayacak…’’dediğimde o da dediğimi onaylarcasına kafasını salladı sonra da tekrar konuştu:
‘’Belki de annen ve baban geri gelmeyecek ama başka bir aile kuracaksın.Arkadaşların olacak.’’
‘’Beni kimse istemiyor ki…’’
‘’Sen iyi bir çocuksun Minho eminim ki seni evlat edinmek isteyen birileri olacaktır, çok güzel bir hayatın olacak.Emin ol çektiğin tüm zorluklara değecek ama şimdi biraz güç toplamak için uyumalısın.Kaç gündür kontrol etmek için geldiğimde uyanıksın çok yorgun olmalısın.’’Bayan Chu birkaç gündür demişti ama bu uyanmaların sadece birkaç gün için geçerli olmadığını onun da bildiğine emindim ama bir şey demedim ve uslu bir çocuk olarak onayladım Bayan Chu’nun bu dediğini.Bayan Chu’nun yüzüne bu cevabımdan sonra kocaman bir tebessüm yerleşmişti.Eliyle saçlarımı karıştırıp okşadıktan sonra gülümseyip odadan çıktı.Ben de yatağımın içine girip yorganı üstüme çektim.Bir süre hareket dahi etmeden- ne kadar süredir temizlenmiyorsa- örümcek ağı bağlamış tavanı izledim,bir müddet sonra göz kapaklarım iyice ağırlaşmıştı.Her ne kadar uyumak istemesem de göz kapaklarıma karşı koyamayacağımı anlamıştım.Daha fazla zorlamadan gözlerimi yumdum.
