Ertesi sabah okul farklıydı.
Normalde dedikodu hızlı yayılırdı ama bu sefer fısıltılar bile yarım kalıyordu.
Sanki herkes aynı şeyi biliyor ama konuşmamaya karar vermişti.
Güneş koridorda yürürken iki kızın konuşmasına takıldı.
“Hiç haber yok mu?” “Yok… dün Yaman’la konuşmuş ama sonra…”
Kız sustu.
Diğeri yutkundu.
“Sonra ne?”
Cevap gelmedi.
Güneş yaklaştı.
“Kim kaybolmuş?” dedi direkt.
İkisi de bir an dondu.
“Bir öğrenci,” dedi biri sonunda.
“Adını neden söylemiyorsunuz?”
Kız gözlerini kaçırdı.
“Çünkü… herkes aynı şeyi söylüyor.”
“Ne söylüyor?”
Bir sessizlik oldu.
Sonra sadece şu cümle çıktı:
“Yaman’dan sonra onu gören olmadı.”
Güneş’in içinde bir şey sıkıştı.
“Bu imkânsız.”
Ama kimse ona “imkânsız” demiyordu.
Sanki zaten olmuş bir şeyden bahsediyorlardı.