Ertesi gün okulda hava hiç normal değildi.
Koridorlarda herkes bir şey biliyor ama kimse açıkça söylemiyordu.
Bir öğrenci daha kaybolmuştu ve bu kez olay gizlenememişti.
Öğrenciler gruplar hâlinde dolaşıyor, kimse tek başına kalmak istemiyordu.
“En son Yaman’la konuşmuş…”
“Görenler öyle diyor…”
“Bence artık tesadüf olamaz.”
Bu cümleler Güneş’in kafasında dönüp durdu.
Sınıfa girdiğinde Yaman yerindeydi.
Ama etrafındaki hava değişmiş gibiydi.
Sanki herkes ondan uzak duruyor ama yine de gözünü ondan ayıramıyordu.
Güneş oturdu ama ders boyunca Yaman’a bakmaktan kendini alamadı.
Yaman hiçbir şey olmamış gibi defterine bakıyordu.
Ama bu sessizlik artık normal değildi.