Günaydınların efendisi

Derince soludum kollarını belime sarmış yuzunu göğüs kafesine gömmüş adamın amber kokusu sinmisti üzerine , peki ama neden bana bu kadar huzur veriyordu bana bu koku , onun kokusu , Ellerim sanki yıllardır bu anı bekliyormuş gibi reflexle dağınık saçlarına gitti , ben saçlarını okşamaya başladığında hafif memnun miriltilar kaçıyordu boğazından , Bu adam benim herşeyim , kalbim , canım , can parcan ... Onu uyandirmadan yataktan ayrılmaya çalıştım , ki uyandı bile , Gözlerini açmadan konuştu , - Günaydınlar efendim , sen benden önce uyanirmiydin ... Sesi hala mahmur , kıyamam ki .. -Gunaydinlarin efendisi sensin be adam ...