Kaset sustu.
Odanın içinde sadece yağmurun sesi vardı.
Ateş bana bakıyordu.
Ben ise hiçbir şey söyleyemiyordum.
“Benim ailem mi?” diye fısıldadım.
Ateş cevap vermedi.
“Bir şey söylesene.”
“Ne söylememi istiyorsun?”
“Bunun yalan olduğunu söyle.”
Ateş gözlerini kaçırdı.
“Bilmiyorum.”
O iki kelime içime oturdu.
“Sen her şeyi biliyormuşsun gibi davranıyordun.”
“Çünkü seni korumaya çalışıyordum.”
“Beni korumak mı?”
Sesim yükseldi.
“Benden gerçekleri saklayarak mı?”
Ateş bir adım yaklaştı.
“Gerçekleri öğrenirsen benden nefret edeceğini düşündüm.”
“Belki de etmeliyim.”
Yüzündeki ifade değişti.
Bir anlığına o kendinden emin çocuk yok oldu.
Karşımda sadece yorgun görünen bir Ateş vardı.
“Benden nefret etmen sorun değil.”
Durdu.
“Yeter ki hayatta kal.”
Tam cevap verecekken kasetçalar tekrar çalıştı.
İkimiz de döndük.
Kasetin devamı vardı.
Ateş hemen cihazın yanına gitti.
Babası tekrar konuşmaya başladı.
“Eğer Arel bu kaydı dinliyorsa, artık gerçekleri öğrenme zamanı gelmiştir.”
Bir süre cızırtı duyuldu.
“Yangın gecesi Arel’in babasıyla tartıştım. Ama yangını ben çıkarmadım.”
Ateş’in kaşları çatıldı.
“Peki kim çıkardı?” diye fısıldadım.
Kayıttaki ses devam etti.
“Yangından hemen önce evden çıkan kişi…”
Kaset bir anda durdu.
Ateş cihaza vurdu.
“Hayır. Hayır, devam et.”
Kaset çalışmadı.
“Kimdi?” dedim.
“Bilmiyorum.”
“Yine mi bilmiyorsun?”
Ateş bana döndü.
“Bu kez gerçekten bilmiyorum.”
Tam o sırada dışarıdan araba sesi geldi.
Ateş pencereye koştu.
“Burada olmamamız gerekiyor.”
“Ne oldu?”
“Biri geldi.”
“Kim?”
Ateş perdeyi araladı.
Bahçede siyah bir araba duruyordu.
Motor hâlâ çalışıyordu.
Arabanın kapısı açıldı.
Bir adam indi.
Ateş’in yüzündeki ifade anında değişti.
“Bu o.”
“Kim?”
Ateş bana baktı.
“Abim.”
“Sen öldüğünü sanıyordun.”
“Evet.”
Adam eve doğru yürümeye başladı.
Ateş elimi tuttu.
“Arka kapıdan çıkıyoruz.”
“Ya kaset?”
“Bırak.”
“Hayır.”
“Arel, dinle beni.”
İlk kez sesini yükseltti.
“On iki yıldır bu adamdan kaçıyorum.”
Kapıya doğru ilerlerken dışarıdan üç kez vuruldu.
Tak.
Tak.
Tak.
Ateş durdu.
Kapının ardından bir erkek sesi geldi.
“Ateş.”
Ateş’in eli elimde daha da sıkılaştı.
Ses tekrar duyuldu.
“Bunca yıldan sonra…”
Kısa bir sessizlik.
Sonra adam güldü.
“Hâlâ aynı kızı koruyorsun.”
Ateş’in yüzüne baktım.
“Beni nereden tanıyor?”
Ateş cevap vermedi.
Çünkü o anda adam kapının altından bir fotoğraf daha içeri itti.
Fotoğrafta ben vardım.
Ama bu kez çocuk değildim.
Fotoğraf dün gece çekilmişti.
Ve arkasında tek bir cümle yazıyordu:
“Sıradaki yangın bu kez senin için.”