Kafenin loş ve sıcak atmosferi, spor salonunun metalik soğukluğundan çok uzaktı. Yan masalardan gelen hafif müzik sesleri ve kahve makinelerinin fokurtusu, ikisi arasındaki sessizliği dolduruyordu. Kyla, karşısında oturan Lamina’ya bakarken antrenör maskesini tamamen çıkarmış, daha rahat ve samimi bir tavra bürünmüştü.
"Üniversite hayatı zor olmalı," dedi Kyla, bardağından bir yudum alırken. "Spor salonunda gördüğüm o disiplini derslerinde de gösterdiğine eminim."
Lamina, Kyla’nın ona dair bu gözlemlerini duyunca hafifçe gülümsedi. "Bazen kendimi çok fazla zorluyorum, sanırım bu yüzden spor salonunda o kadar gergindim," diye cevap verdi. Kendi sesini duymak, ona normal bir sohbetin içinde olduklarını hatırlatıyordu. Ancak ne zaman Kyla’nın o dikkatli bakışları kendi yüzünde biraz fazla kalsa, Lamina’nın omuzlarından boynuna doğru yayılan bir sıcaklık hissediyordu.
Kyla, spor dünyasından ve kendi hayatından ufak tefek anekdotlar anlatırken Lamina sadece onu dinliyor, cevap veriyor ve olabildiğince doğal görünmeye çalışıyordu. Fakat Kyla her konuştuğunda, onun ses tonundaki o yumuşaklık ve ellerini kullanış biçimi, Lamina’nın zihninde o gece gördüğü rüyayı tetikliyordu. Yüzündeki kanın hızla çekilip yanaklarına hücum ettiğini hissedebiliyordu.
Lamina, Kyla’nın bir sorusuna cevap verirken gözlerini kaçırdı, elini istemsizce bardağına götürdü. Yüzünün alev alev yandığından adı gibi emindi.
Kyla, bir an duraksadı. Başını hafifçe yana eğerek Lamina’nın kızarmış yanaklarını inceledi. Bakışlarında bir şaşkınlık ve ardından gelen o muzip parıltıyı fark eden Lamina, kendini daha da çaresiz hissetti. Kyla, hafifçe kıkırdadı; bu, spor salonunda duyduğu o mesafeli eğitmen sesinden çok daha sıcak, neredeyse bir kadının bir kadına atabileceği en içten kıkırdamaydı.
"Sana ne olduğunu bilmiyorum," dedi Kyla, gülümsemesini saklamaya çalışarak. "Ama şu an... resmen tatlı bir domates gibisin. Seni bu kadar utandıran şey nedir?"
Lamina, ne diyeceğini bilemeyerek bakışlarını masaya sabitledi. Kyla’nın bu kadar doğrudan olması, kalbinin daha da hızla çarpmasına neden oldu. O an anladı ki, sakladığı duygular sadece zihninde değil, tüm çıplaklığıyla yüzünde de okunuyordu.
