Spor salonundaki son üyeler de eşyalarını toplayıp kapıdan çıktıklarında, içeride sadece yankılanan bir sessizlik ve ağır bir ter kokusu kaldı. Işıklar yarıya indirildi, sadece Kyla’nın ofisinin önündeki lambalar yanıyordu. Lamina, en son hareketini tamamlayıp ağırlıkları yerine yerleştirdiğinde, üzerindeki tişörtün sırılsıklam olduğunu fark etti.
Kyla, ofisinin kapısında belirdi. Kollarını göğsünde kavurmuş, kapı pervazına yaslanmış bir halde Lamina’yı izliyordu. Salonun boşalmış olması, havayı anında değiştirmişti. O profesyonel eğitmen tavrı, yerini tamamen sahiplenici ve avcı bir bakışa bıraktı. Kyla ofisinden çıkıp ağır adımlarla Lamina’ya doğru yürümeye başladı.
"Nihayet," dedi Kyla. Sesi, boş salonun akustiğinde alışılmadık derecede derin ve pürüzsüz yankılandı.
Lamina, Kyla’nın ona yaklaştığını gördüğünde adımlarını durdurdu. Kyla tam önünde durduğunda, Lamina onun kaslı bedeninin yaydığı sıcaklığı hissetti. Kyla, elini uzatıp Lamina’nın alnına yapışan saçları nazikçe geriye çekti. Parmakları, Lamina’nın şakaklarında gezindi, sonra çenesine inip başını hafifçe yukarı kaldırdı.
"Bütün gün boyunca sadece bunu bekledim," diye fısıldadı Kyla. "Seni orada, herkesin içinde izleyip sana dokunamamak... işkence gibiydi."
Lamina, Kyla’nın gözlerinin derinliklerindeki o yoğun ateşi görebiliyordu. "Ben de..." diye fısıldadı Lamina. "Sürekli bana bakışlarını yakalayıp durdum. Konsantre olmak neredeyse imkansızdı."
Kyla, Lamina’nın belini kavrayıp onu kendi bedenine sıkıca bastırdı. Artık spor salonu kuralları, mesafeler ya da başka insanlar yoktu. Kyla’nın elleri, Lamina’nın yorgun kaslarının üzerinde gezindi; onun yorgunluğunu anında bir arzu dalgasına dönüştürdü. Kyla, başını Lamina’nın boynuna gömdü, derin bir nefes alarak kokusunu içine çekti.
"Burada, tam şu anda..." Kyla’nın dudakları Lamina’nın boynunda tüy gibi gezinirken, Lamina gözlerini kapatıp kendini Kyla’nın dokunuşuna bıraktı. Salonun o soğuk, metalik atmosferi, ikilinin birleşmesiyle tamamen ısınmıştı. Kyla, Lamina’yı kucaklayıp ağırlık sehpasının kenarına doğru nazikçe yönlendirdi. "Hala antrenman bitmedi, değil mi?"
Lamina, Kyla’nın göğsüne ellerini yaslayıp onu kendine daha çok çekti. "Daha yeni başlıyoruz," diye cevap verdi.
Kyla, Lamina’nın dudaklarına sert ve tutkulu bir öpücük kondurdu. Salonun boşluğu, sanki sadece onlara özel bir alan yaratmıştı. Işıkların loşluğu, Kyla’nın güçlü elleri ve Lamina’nın teslimiyetiyle birleştiğinde, spor salonu artık onlar için sadece bir iş yeri değil, özel anlarının sessiz şahidi haline geliyordu.