Lamina, çarşafları elleriyle sıkarak yutkundu. Kyla'nın doğrudanlığı karşısında kendi çekingenliği, yersiz bir çocukluk gibi hissettiriyordu. Kısık bir sesle, "Sana rahatsızlık vermek istemem," diye mırıldandı; gözleri hâlâ Kyla'nın üzerinde değil, yatağın örtüsündeydi.
Kyla, pencerenin önünden ayrılıp yatağın ucuna doğru yavaş adımlarla yürüdü. Tam önünde durduğunda, Lamina'nın çenesini hafifçe kaldırıp göz göze gelmelerini sağladı. Kyla’nın bakışları sert ama aynı zamanda şaşırtıcı derecede dürüsttü.
"Beni rahatsız etmiyorsun," dedi Kyla, kelimelerin üzerine basa basa. "Seni istemeseydim, seni buraya getirmezdim, Lamina. Bu kadar basit."
Bu dürüstlük, odadaki tüm savunma hatlarını yıktı. Kyla, Lamina'nın vereceği cevabı beklemeden yatağın kenarındaki büyük, modern ahşap dolaba ilerledi. Dolabın kapağını açtığında, Kyla'nın kendine has düzeni göze çarpıyordu; spor kıyafetleri, bol tişörtler ve rahat ev giysileri kusursuz bir sırayla dizilmişti. Kyla, eline bir şeyler alıp yatağa, Lamina'nın yanına geri döndü.
"Bunlar sana biraz bol gelebilir," dedi, elindeki yumuşak, gri bir eşofman altı ve temiz, beyaz bir tişörtü yatağın üzerine bırakırken. "Ama temizler. Üzerini değiştir, sonra mutfağa geçelim. Kahvaltıya ihtiyacın var, dünkü antrenmandan sonra vücudun bitkin düşmüştür."
Kyla, Lamina'nın vereceği cevabı beklemeden odadan çıkarken, kapının eşiğinde kısa bir an duraksadı ve omzunun üzerinden geriye baktı. "Acele etme," dedi, yüzünde yine o hafif, belirsiz tebessümle. "Ev benim, zaman da bizim."
Kapı kapandığında, Lamina odada yalnız kaldı. Yatağın üzerindeki kıyafetlere baktı; Kyla'nın teninin kokusu sinmişti kumaşlara. Bu, sadece bir ödünç kıyafet durumu değildi; Kyla'nın evine, onun kişisel alanına, hayatının içine girmekti. Lamina kıyafetleri eline aldığında, titremesinin dindiğini hissetti. Kyla'nın seni istemeseydim buraya getirmezdim sözü, kafasındaki o acaba yanlış mı anladım sesini tamamen susturmuştu.
Artık kaçış yoktu; sadece kabullenmek ve bu yeni, beklenmedik yakınlığın nereye varacağını görmek vardı. Lamina derin bir nefes aldı ve üzerindeki yorgunluğu atmak için ayağa kalktı.