İki yıl sonra…Kübra artık üniversite okuyordu. İstanbul’dan geldiği gibi köyü ayağa kaldırmıştı. Tesettürlü ama tarzdı. Kahverengi gözleri göz makyajıyla derinleşmişti. Arabalarla hâlâ ilgileniyordu, babasının eski Toros'unu bile sürebiliyordu artık. Artık Yusuf’un adını duymak bile sinirini bozuyordu. Fadime ise Elbistan’da bir güzellik merkezinde çalışıyordu. Bakımlıydı, özgüvenliydi. Eskisi gibi içine kapanık değildi. Kadir’in “story”lerine artık bakmıyor, hatta sessize almıştı. Çünkü Kadir şimdi “başka” kızların ilgisini çekmek için değil, Fadime baksın diye story atıyordu .Bir akşam, köyün çay bahçesinde karşılaştılar. Kadir gözünü alamadı Fadime’den. O eski tozluklu, utangaç kız gitmişti… Yerine başka bir duruş gelmişti .Yusuf ise uzaktan baktı Kübra’ya. Yanına gidip laf atmak istedi, ama dili tutuldu. Çünkü bu kız artık peşinden koşan o kız değildi. Bu kız, yolunda yürüyen ve geriye dönmeyen bir kadındı.O akşam Kadir, dayanamayıp Fadime’ye mesaj attı: “Fadime, eskiden ben görmemişim seni. Ama şimdi… gözümden gitmiyorsun.”Fadime sadece okudu.Ve Kübra’ya dönüp gülümsedi:“Görüyor musun? Gün döndü.”Kübra kahkaha attı.“Şimdi sıra onlarda. Biz koştuk, yandık, bekledik.Artık onlar beklesin. Bizim ardımızdan sürünsünler. Ama bilmedikleri bir şey vardı…
Kübra'nın dönüşü sadece Yusuf'un değil, köyün diline de düşmüştü. Mahalledeki kadınlar, fısıltıyla konuşuyordu:"İstanbul’dan gelmiş, şehirli olmuş. Eskisi gibi edepli değil…""Yusuf’un peşinden koşardı, şimdi havalara girmiş…"Bir sabah, Yusuf’un annesi, eli belinde, Kübra’nın kapısına dayandı.“Sen kim oluyorsun da benim oğlumla dalga geçiyorsun ha?İki yıl önce gözüne bakmak için can atıyordun, şimdi arkasını dönüyorsun!” Kübra hiç geri adım atmadı. “Elini oğlunun yakasından çek, hala başka kızların peşinde.Ben büyüdüm teyze… Sizin töreye göre değil, kendi gururuma göre yaşıyorum artık.” O söz, Yusuf’un annesini daha da kudurttu. Ve dedikodu hızla yayıldı:“Kübra, Yusuf’u reddetmiş. Mahallenin namusunu çiğniyor.” Fadime de kendi sınavındaydı. Kadir, her gün mesaj atıyor, adeta yalvarıyordu. Ama en son babası duydu.“Bu Kadir, yıllardır köyün kızlarını dolaşır. Benim kızıma yanaşmasın. Töre bizde hâlâ geçerli.”Fadime başını eğmedi.“Baba,” dedi gözleri dolarak, “Yıllarca bana yüz vermedi. Şimdi kıymetimi anladı. Ama sen istemezsen, ben onun için savaşmam. Ama beni susturamazsın.”O gün Fadime, kendi içinden bir duvarı yıktı. Kadir için değil… kendisi için.Ve o gece… Yusuf, sarhoş gibi kapıya geldi.Kübra’nın evinin önünde bekledi."Bir kere bak gözümün içine.Bir kere affet…Yemin ediyorum, bu sefer adam olurum."Kübra, camdan baktı. İçini çekti.Kendine fısıldadı:"Bir zamanlar bu sözleri duymak için dua ederdim.Ama şimdi? Geç kaldın Yusuf…"