Olea'nın bakış açısı
Gitsem de, kalsam da hiçbir şey değişmeyecek.
Derin bir nefes alıp karanlığa adım attım. Ayak seslerimin yankılandığı boş sokakta buz gibi hava yüzümü kesiyor, karşıma o yaratıklara biri çıkacak diye tetikte bekliyordum. Onlarla karşılaşırsam nasıl kurtulacağım hakkında hiç bir çözümüm yoktu ama bana neler yapacakları hakkında çok fikrim vardı.
Yan bir sokağa dönünce sokağın sonunda pelerinli birinin durduğunu gördüm, kar beyazı saçlarım dikkat çekmesin diye kapüşonu alnıma kadar çektim ve tereddütle yanına gittim. Gitsen de, kalsan da hiçbir şey değişmeyecek.
Yanına varınca boğazımı temizledim. "Bakar mısınız? Benim -"
"Kimsin?" diye sordu kadın sözümü keserek. Ay işığı gözlerini parlatıyordu. Ürküp bir kaç adım geriledim.
"Yardıma ihtiyacım -"
"Kimsin?" dedi daha sert bir sesle.
Dişlerimi sıktım. "Bir gecelik kalacak bir yere ihtiyacı olan genç bir kız." Kısa bir sessizlikten sonra kapüşonu yüzünden gözlerini göremediğim kadın "Benimle gel," dedi ve diğer sokağa geçti.
"Peki sen kimsin?" diye sordum yanında sert adımlarını takip ederek.
"Yakında öğreneceksin."
"Nereye gidiyoruz?"
"Varınca görürsün."
Kaşlarını çattım. Bu kız muhtemelen o kadar konuşkan değildi ya da niyeti başka bir şeydi.
Çok yürümeden küçük bir eve vardık. Aniden kış soğuğundan sıcağa geçince titredim. "Tek başına yaşıyorsun galiba," dedim odanın uzak köşesindeki mutfak benzeri yere bakarak.
"Burada yaşamıyorum, " diye cevap verince kıza döndüm. Kapüşonunu indirmişti ve yüzünü görünce gözlerim kocaman açıldı. Olamaz, diye düşündüm. Kaçtığın yaratığın ayağına gelemezsin, Olea. Geri adım attım.
