İnsan bazen hayatının yönünü değiştiren kararları büyük planlarla değil, çaresizlikle verir.
Ben o günlerde yirmili yaşlarımın başındaydım. Cebimdeki para sayılacak kadar az, hayallerim ise taşınamayacak kadar ağırdı. İstanbul'un kalabalığı içinde kaybolmuş binlerce gençten biriydim. Her sabah yeni bir umutla uyanıyor, her akşam biraz daha yorularak uyuyordum.
Tam da böyle bir dönemde, beni alışılmadık insanlarla tanıştıran bir uygulamaya girdim.
Karşıma çıkan profiller arasında bir isim dikkatimi çekmişti. Yaşı, mesleği ve kullandığı dil diğerlerinden farklıydı. Kendisini uzun uzun anlatmıyordu. Gereksiz hiçbir ayrıntı yoktu. Sadece birkaç satır...
Eğitimli.
Disiplinli.
Ne istediğini bilen.
İlk konuşmamızda bile bunun sıradan bir insan olmadığını anlamıştım.
Bir süre sonra bana mesleğini söyledi.
İlahiyat fakültesinde dekan olarak görev yapıyordu.
Beklediğimden çok farklı bir tabloydu.
Onu ilk gördüğümde aklımda kalan şey güzelliğinden çok duruşuydu. Yaklaşık yüz yetmiş santim boylarında, yeşil gözlü, başörtülü ve son derece kendinden emindi. Konuşurken sesini yükseltmesine gerek kalmıyordu. İnsanlar onu dinliyordu çünkü söylediklerinden çok, söylediği şeylere olan inancı hissediliyordu.
Buluşma teklifini yaptığında evinin şehir merkezinin dışında olduğunu söyledi.
Adres haritada belirdiğinde gözlerime inanamadım.
Burası ev değil, küçük bir malikâneydi.
Şehrin gürültüsünden uzak, yüksek duvarlarla çevrili geniş bir araziye kurulmuştu. Kapıdan içeri girdiğimde uzun ağaçların sıralandığı yolu geçerken içimde tarif edemediğim bir his oluştu.
Merak mı?
Korku mu?
Yoksa ikisinin karışımı mı?
Bilmiyordum.
Evin kendisi kadar sessizliği de büyüktü.
Koridorlar geniş, tavanlar yüksekti. Her şey düzenliydi. Fazla düzenli...
Sanki burada yaşayan biri değil de bir sistem vardı.
Beni evin içinde gezdirirken rahat görünüyordu. Ben ise her geçen dakika biraz daha tedirgin oluyordum. Çünkü bu evde görünenden daha fazlası vardı.
Sonra koridorun sonunda duran kapıya geldik.
Diğerlerinden farklıydı.
Koyu renkli.
Kalın.
Sessiz.
Kadın kapının önünde durdu.
Elini tokmağa götürdü.
Bana baktı.
Gözlerinde ilk kez açıklayamadığım bir ifade gördüm.
"Bu odanın herkes için olmadığını söylemiş miydim?" dedi.
Söylememişti.
Kapı açıldı.
İçeri girdiğim an odanın büyüklüğünden çok atmosferi dikkatimi çekti. Duvarlar, ışıklar, kullanılan eşyalar...
Sanki başka bir dünyanın içine adım atmıştım.
Bir film sahnesi gibiydi.
Yıllarca insanların yalnızca kitaplarda okuduğu, filmlerde gördüğü şeylerin izleri bu odada vardı.
Ama asıl dikkatimi çeken şey odanın kendisi değil, kadının değişen tavrı oldu.
Az önce sakin ve akademik bir insan gibi konuşan kişi gitmişti.
Yerine çok daha farklı biri gelmişti.
Kendinden emin.
Kontrolü seven.
İnsanların yüz ifadelerini okuyabilen biri.
O anda anladım.
Beni etkileyen şey odadaki eşyalar değildi.
İnsan zihninin ne kadar farklı yüzleri olabileceğini görmekti.
Saatler boyunca konuştuğumuz şeyler hayatım boyunca unutamayacağım türdendi.
İnanç.
Güç.
Kontrol.
Özgürlük.
İnsanların dışarıya gösterdiği yüz ile yalnız kaldığında ortaya çıkan gerçek kimlikleri...