Yağan yağmur ve pek te iç açıcı olmayan manzaram eşliğinde sıcak çikolatamı yudumluyordum.
Manzaramı beğenmeme nedenim sadece binaların olmasıydı. Üvey annemin zoruyla İstanbul'a taşınmıştık. Eskiden yaşadığım küçük kasabamda yağmurlu günlerde camdan bakarken ormanı görüyordum.
Orman bana huzur veriyordu. Sanki tüm bu ağaçların birbirinden güzel bir hikayeleri olduğunu düşünüyordum.
Mesela eski evimin bahçesine altı yaşındayken diktiğim bir pavlonya fidanı dikmiştim. Pavlonya ağaçları Türkiye'de en hızlı büyüyen ağaç türüdür. Dört yıl gibi kısa bir sürede otuz beş santimetre uzunluğuna ulaşmıştı. Ben on yaşındayken İstanbul'a taşındığımız için ev ile birlikte pavlonyama da veda etmek zorunda kalmıştım.
Ben sanırım yine kendimi tanıtmayı unuttum. Ben Yağmur on üç yaşındayım. Size biraz bu yaşıma gelene kadar yaşadıklarımı kısaca anlatmak istiyorum.
2011 yılında minik bir kasabada dünyaya geldim. Ben dört yaşıma geldiğimde annemi kalp krizi sonucu kaybettim. Altı yıl boyunca annemin yasını tuttum. 10 yıldır onun anısına aynı evde yaşıyorduk. Babam ani bir şekilde evleneceğini açıklayana kadar - ona hala bu kararı nedeniyle kızgınım - kadını hiç bir zaman gözüm tutmamıştı zaten. Genelde benim hislerim doğru çıkardı. Babama defalarca kez dil döktüm ama beni dinlemedi. Üvey annem tam bir pislikti. Sadece babamın parası için evlenmişti. Onun yüzünden sevdiğim kasabamdan ayrılmıştım.
"Yeter artık bıktım senden "
Kötü insan lafının üstüne gelirmiş işte. Babamla üvey annem ayrılma aşamasına gelmiştiler. Keşke bu durumu hızlandırabilsem diye düşünüyorum bazen.
Bu lanet kadından uzaklaştıktan sonra babamla kasabama geri dönüp orada yaşamak istiyordum.
Birden gelen kapı çarpma sesi ile yerimden sıçradım. Muhtemelen üvey annemdi ve muhtemelen geri gelecekti. Bu babamla konuşmak için iyi bir fırsattı. Hemen aşağı indim ve babamın yanına oturdum.
"Baba seninle biraz konuşmak istiyorum"
"Tabi kızım"
"Artık bu kadından boşanmanı istiyorum onu sevmediğini zaten biliyorum lütfen benim için bunu yap"
"Kızım ben de tam da bu konuda bir şey söyleyecektim "
"Evet"
"Ben annenle ayrılmaya karar vermiştim"
"Teşekkür ederim " diyerek sarılmaya başladım o oruspu benim hayatımdan üç yılı çalmıştı.
"Baba senden bir şey daha isteyeceğim "
"Ne istersen yaparım kızım "
"Şu kadından ayrıldıktan sonra tekrardan kasabaya taşınabilir miyiz ?"
"Olabilir önce şu iş bı bitsin de "
"Teşekkür ederim tekrardan babam benim "
O pislikten ayrılıp kendim için en iyi yere , kasabama dönmek çok iyi gelecekti. Keşke hemen şuan şu işi bitirebilseydik ama daha çok iş vardı.
Yağmur sanki olanları kutlar gibi dinmişti. Bu gece nasıl uyuyacaktım bilmiyorum ama çok mutluydum.
Arkadaşlarımı çok özlemiştim muhtemelen hepsi farklı yerlere taşınmıştı ama hala bir umudum vardı. Odamda dans ediyordum ve çok mutluydum nasıl bir sorun çıkabilirdi ki. İki taraf da bu ayrılığı destekliyordu. Yarın babamdan beni bir piknik alanına götürmesini isteyecektim. Ağaçları da çok özlemiştim. Uzun zamandır kendimi dış dünyaya kapatmıştım. Üç yıldır depresyondaydım ve artık çıkma vakti gelmişti. Her şey yoluna girecekti girmeliydi deil mi ? Şimdi uyuyacaktım ve her şey mükemmel olacaktı. Kendime bunu inandırmam gerekiyordu.
Her şey yolunda, her şey yolunda, her şey yolunda
Kahretsin yine anksiyetem tutmuştu. Terlemeye başlamıştım. Her şey yoluna giriyordu neden böyle olmuştu ki ? Artık yetmişti. Hayatımdaki ipleri kendi oynatma vaktim gelmişti.
Bu bölüm bu kadardı bir sonraki bölümü daha uzun tutacağım. Kendinize iyi bakın canlar Allah'a emanet olun öptümm 😘
💓 💓 💓 💓 💓 💓 💓 💓 💓 💓 💓 💓 💓 💓 💓