Bölüm 7

--- Bölüm 7: Karanlıktaki Çığlık Cezaevinin duvarları çığlıklarla yankılanıyordu. Terysa, dar taş koridorlardan geçerken içini saran o karanlık, neredeyse nefes almasını engelliyordu. Artık korku değil; öfke, tiksinti ve çaresizlik iç içe geçmişti. Yula’nın hücresi sadece birkaç adım ötedeydi. Ama o birkaç adım, bir ömrün yükü kadar ağır geliyordu. Köşeyi dönerken, Kara Bakıcı’nın silueti görünmeye başladı. Geniş omuzları ve yere sürünen siyah peleriniyle, sanki cehennemden çıkmış bir varlık gibiydi. Elinde tuttuğu dikenli zincir, yerde sürüklenerek metalik bir sürtünme sesi çıkarıyordu. Terysa, elini belindeki hançere götürdü. Ama bunu kullanmak, planı tamamen tehlikeye atabilirdi. Kara Bakıcı, Yula’nın üzerine eğildi. “Bu isyanın küçük bir kıvılcımıysan... seni örnek yapacağım,” diye fısıldadı. Yula nefesini tuttu. Gözleri bağlıydı ama korku bütün bedenine işlemişti. Terysa’nın gelip gelmeyeceğini bilmiyordu. Belki de çok geçti… Tam o anda, duvarda bir gölge kıpırdadı. Terysa, sessizce hücrenin arka tarafındaki hava deliğine yaklaştı. Yıllar önce burada çalışan yaşlı bir kadının söylediği eski kaçış yoluydu burası. Küçükken Terysa’ya “Zamanı geldiğinde bu deliği unutma,” demişti. Ve şimdi o zaman gelmişti. --- İçeriye Giriş: Sessiz Ayin Terysa, taş duvarı yavaşça ittiğinde, dışarıdaki ay ışığı içeri sızdı. Ayın Kızkardeşleri, uzakta bir dağın eteklerinde gizlenmiş bir sığınağın içinde, planın ikinci aşamasını başlatmıştı. Onlar, yüzyıllardır susan kadınların sesi olmaya ant içmişlerdi. Kara Bakıcı’nın dikkatini dağıtması gerekiyordu. Ve bunu başarmak için sadece birkaç saniyesi vardı. Duvara bir taş fırlattı. Sesi duyan Kara Bakıcı bir anda irkildi, gözlerini sesin geldiği yöne çevirdi. Tam o sırada Terysa hücreye süzüldü. Zinciri sessizce itti, Yula’ya dokundu. “Ben geldim,” dedi fısıltıyla. Yula’nın gözlerinden yaşlar süzüldü. “Beni... buradan çıkarabilecek misin?” Terysa başını eğdi. “Bugün değil… ama seni yalnız bırakmayacağım.” Ama o anda, Kara Bakıcı döndü. Gözleri Terysa’yla buluştu. --- Yüzleşme “Tahmin etmeliydim,” dedi Kara Bakıcı, sesi derinden, uğursuzdu. “Sen o küçük kızsın. Gözlerini bağladığımız gece korkuyla titreyen.” Terysa’nın içi buz kesti. Ama geri adım atmadı. “Senin adaletin zulüm. Kralın düzeni bir lanet. Ve ben, bu laneti kırmaya geldim.” Kara Bakıcı, zincirini kaldırdı. “O zaman ölmek için doğru yerdesin.” Ve zincir havada savruldu. Terysa atladı, Yula'yı bedeninin ardına sakladı. Zincir taş duvara çarptı, kıvılcımlar sıçradı. Savaş başlamıştı. ---