O gün Asel bir şey fark etti:
İçindeki sessizlik artık soru sormuyordu.
Cevap istemeyen bir dinginlikti bu.
Ve insan, cevap aramayı bıraktığında
bazı şeyler kendiliğinden netleşirdi.
Aynanın karşısında saçlarını toplarken
kendine baktı.
Gözlerinde bir yorgunluk yoktu.
Sadece kabul vardı.
Her şeyin aynı kalmayacağını kabul etmek.
⸻
Bulut içinse gün,
küçük ama sert bir yüzleşmeyle başladı.
Annesinin telefondaki cümlesi
hiç beklemediği bir yerden geldi:
"İnsan bazen sevdiklerini değil,
onlara verdiği hâli özler."
Telefon kapandığında
Bulut uzun süre yerinden kıpırdamadı.
Asel'i değil,
Asel'in yanındayken kim olduğunu düşündü.
Ve bu düşünce
onu ilk kez korkutmadı.
Aksine, dürüst hissettirdi.
⸻
Akşamüstü yolları kesişti.
Plansız.
Tesadüfi.
Ama yabancı gibi değil.
Aynı kaldırımda,
karşıdan karşıya geçerken göz göze geldiler.
İlk kim durdu,
belli değildi.
Ama ikisi de durdu.
⸻
"İyi misin?" diye sordu Bulut.
Sesi sakindi.
Kaçak değildi.
Asel başını salladı.
"İyiyim," dedi.
Bu kez gerçekten.
Aralarında bir boşluk vardı.
Ama bu boşluk,
konuşulmayan her şeyden daha dürüsttü.
⸻
Birlikte birkaç adım attılar.
Eski alışkanlıkla değil.
Yeni bir mesafeyle.
Bulut konuştu:
"Bir şey söylemek istiyorum.
Ama bitmiş bir cümle değil."
Asel durdu.
Gözlerinin içine baktı.
"Yarım cümleleri dinlemiyorum artık," dedi yumuşakça.
"Yaşamak için tam olmaları gerekmiyor,
ama sahiplenilmiş olmaları gerekiyor."
Bu bir sınırdı.
Ama bir duvar değildi.
⸻
Bulut başını eğdi.
Kaçmadı.
"Biliyorum," dedi.
"Ve ilk kez
bir şey söylemeden önce
onu yaşayarak tamamlamam gerektiğini anlıyorum."
Bu bir söz değildi.
Bir niyet bile değildi.
Bir fark edişti.
⸻
Asel gülümsedi.
Kırgın değildi.
Ama teslim de.
"Ben buradayım," dedi.
"Hayatımda.
Ama artık bekleme yerinde değilim."
Bu cümle,
hem kapıydı
hem yol.
⸻
Bir süre daha yürüdüler.
Sonra yollar ayrıldı.
Ardından bakmadılar.
Ama ikisi de şunu hissetti:
Bu karşılaşma,
bir dönüş değildi.
Bir eşikti.
⸻
O gece Asel defterine son bir cümle ekledi:
"Sevgi bazen kavuşmak değil,
aynı anda yürümeyi göze almaktır."
⸻
Bulut ise balkonda durdu.
Şehrin ışıkları yine altındaydı.
Ama bu kez elinde telefon yoktu.
İlk kez
kendiyle kalmak
yoksunluk gibi gelmedi.
⸻
Yazar Notu 🤍
Hikâye artık karar istemiyor.
Hikâye,
zamana güveniyor.
Çünkü bazı dönüşümler
ancak acele edilmediğinde olur.
Asel yolunu biliyor.
Bulut yönünü arıyor.
Ve belki de
ilk kez
aynı hikâyede
farklı hızlarda ilerliyorlar.Tabii 🤍
Aynı dili, aynı ritmi koruyarak devam bölümünü yazıyorum ve linki metnin içine hikâyeyi bozmadan yerleştiriyorum.
⸻
Ertesi gün, hiçbir şey olmamış gibi başladı.
Ve bazen en büyük değişimler,
tam da böyle başlar.
Asel güne hazırlanırken
acele etmedi.
Bir yere yetişmesi gerekmiyordu.
Birine dönüşmesi de.
Bu hafiflik,
onun için yeniydi.
Çünkü ilk kez
bir ihtimal uğruna
kendisini sıkıştırmıyordu.
⸻
Bulut içinse zaman ağır akıyordu.
Ama kaçmak istemedi bu ağırlıktan.
Her adımı hissetmek,
her düşünceyi duymak istiyordu.
Asel'le konuşurken söylediği cümle
aklında dönüp duruyordu:
"Yaşayarak tamamlamak..."
Bunu daha önce hiç denememişti.
Hep sözle tutmuş,
hep niyetle ertelemişti.
Şimdi ise
ilk kez sessizce değişmeyi düşünüyordu.
⸻
Günler boyunca mesajlaşmadılar.
Bu bir küslük değildi.
Bir boşluk da değildi.
Bu,
iki insanın da
kendi tarafında durmayı öğrenmesiydi.
Asel için bu duruş
özgürleştiriciydi.
Bulut içinse öğretici.
⸻
Bir akşam Asel defterini açtı.
Yeni bir sayfa.
Yeni bir başlık.
Şunu yazdı:
"Bazı insanlar hayatımıza
kalmak için değil,
bizi başka bir yere taşımak için girer."
Bu cümle onu üzmedi.
Aksine,
rahatlattı.
Çünkü artık hikâyeyi
zorla sürdürmüyordu.
Akmasına izin veriyordu.
⸻
Bu satırlar da
tam olarak böyle yazıldı.
Zorlamadan.
Acele etmeden.
Eğer bu hikâyede
kendinden bir parça bulduysan,
Asel'in ya da Bulut'un yerine
bir anlığına kendini koyduysan,
hikâye burada bitmiyor.
Yeni bölümler, özel paylaşımlar ve bu metnin devamı için yolumuz burada kesişiyor:
https://lnk.bio/sevipgidenbirisiii
Belki başka bir bölümde
başka bir eşikte
yeniden karşılaşırız.
⸻
Yazar Notu 🤍
Bazı hikâyeler
kapanmaz.
Sadece derinleşir.
Bu da onlardan biri.
⸻
Sevgili Okur 🤍
Eğer buraya kadar geldiysen,
bu hikâyeyi sadece okumadın.
Bir yerinden tuttun.
Ve bazen bir hikâyeyi yaşatan,
tam da budur.
Takipte kal 🤍
Bu hikâye acele etmiyor.
Ama hâlâ yürüyor.
⸻
Sevgili Okur 🤍
Belki sen de
birinin değişmesini beklemekle
kendi değişimini korumak arasında kalmışsındır.
Bu hikâye,
tam o ince çizgide yürüyor.
Bu kitabı eline alıp satır aralarında benimle yürüdüğün için içtenlikle teşekkür ederim.
Burada paylaştığım düşünceler, anılar ve küçük hikâyeler; umarım sana bir yerde eşlik etmiş, bir yerde nefes aldırmış, belki de kendi sorularını hatırlatmıştır.
Yazılarımın tamamına, özel paylaşımlara ve ileride hayata geçecek projelere ulaşmak istersen, aşağıdaki bağlantıyı ziyaret edebilirsin. Linki Google'a yapıştırarak ya da doğrudan tıklayarak sayfama ulaşman mümkün:
https://lnk.bio/sevipgidenbirisiii
Ayrıca sohbetin kitapla sınırlı kalmasını istemiyorsan, en güncel içerikleri paylaştığımız WhatsApp kanalımıza da beklerim. Orada fikirlerini, yorumlarını ve önerilerini paylaşabilir; birlikte okumaya, düşünmeye ve yeni yollar keşfetmeye devam edebiliriz.
Varlığın kıymetli.
Bizi takip etmeyi unutma; paylaşacak yeni hikâyeler ve haberler çok yakında.